Liana's space There is.... nothing!

Το ψέμα έχει χρώμα μαύρο και οι λέξεις ζωγραφίζονται πάνω του ολόλευκες... τόσο ζωντανές... τόσο απίστευτα όμορφες...
Οι εικόνες σχηματίζονται μέσα του λαμπερές... απίθανες...ταξιδιάρικες... πολύχρωμες...
και γίνεται το μαύρο ψέμα αόρατο, χαμένο, το κρύβουν οι ζωγραφιές, το εξαφανίζουν οι ομορφιές που με μαεστρία έβαλαν πάνω του .
Λίγο να διψάει η ψυχή από χρώμα , θα το ρουφήξει μέχρι να στεγνώσει , μέχρι να μπει με ορμή μέσα και θα πλημμυρίσει το σύμπαν πολύχρωμα, πανέμορφα ψέματα , από αυτά που δεν πάει η καρδιά να τα αμφισβητήσει , δεν τολμάει το μυαλό να τα διασταυρώσει , δεν πλησιάζει η λογική να τα σαρώσει , να τα διαλύσει , να τα κάνει χώμα , να τα εξαφανίσει από προσώπου γης , να τα εξατμίσει από το μυαλό, την καρδιά...
Κι έτσι γίνεται το ψέμα η μεγαλύτερη αλήθεια , αυτή που δίνει φως στο κόσμο , που γαληνεύει τη ψυχή...
Γίνεται το μαύρο το χρώμα μου... ως να με ξεθωριάσει και να γίνουμε ένα...
Να ενωθούμε μέσα στο μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου και να μείνουν πολύχρωμες σταγονίτσες μας εδώ κι εκεί...
Αγαπάω αυτά τα ψέματα , τα αφήνω να με ταξιδεύουν...
Είναι σα να περπατάς στα σύννεφα , να κοιτάς τη γη από ψηλά τραγουδώντας , να πετάς , να στροβιλίζεσαι , να είσαι ο πιο τολμηρός , ο ανίκητος , πιο δυνατός από βράχο , πιο απαλός από χνούδι , πιο όμορφος από ανατολή και να ξέρεις ότι δε θα πέσεις ποτέ και όσα μάζεψες θα μείνουν στην καρδιά σου φυλαχτό... αληθινό φυλαχτό...γιατί μπορεί να ζεις το ψέμα σου αλλά ξέρεις ότι ονειρεύεσαι , ξέρεις ότι το μικρό κομματάκι ολόλευκης αλήθειας που όλοι κρύβουμε θα γίνει φως εκτυφλωτικό , τέτοιο φως που αναγκάζει τα μάτια να κλείσουν και τη ψυχή να λαχταρήσει τη σκιά της...

Εκεί, βλέπεις; Πέρα από τη θάλασσα !

Υπάρχει μία γη, όπου θα πάμε, να αλλάξει η ζωή μου .. 

Επιστροφή στα όνειρα και .... Να ξεφύγουμε από το παιχνίδι. .. ξανά!

Εκεί, θα φορέσει το καλύτερο φόρεμα της η αξιοπρέπεια που έχει χάσει το χρώμα της !

Γιατί ότι ήμουν ταπεινώθηκε και μου προκάλεσε πόνο.

Πουλώ λοιπόν τις μνήμες - διαγράφω την αγάπη με τα επακόλουθα της .-

Κοιτώ το παρελθόν από την προβλήτα για να φεύγει ... σιγά- σιγά να εξαφανίζεται.

Μαγεία είναι!! ...

Είναι μαγεία που εξακολουθούν να υπάρχουν τα όνειρα ΧΩΡΙΣ να κοιμούνται ποτέ ...

Είναι μια ισορροπία πάνω στην τρέλα..

Σκέφτομαι ... ένα μέλλον που γεννήθηκε από ένα εχθρικό παρελθόν ..

Μαγεία είναι... ...

Όλα είναι μαγεία... ...

Μαγεία ζωής... ...

Μαγεία κι ας έχω πεθάνει .. ...

Μαγεία που έχω ξαναγεννηθεί ...

Κι αυτό οφείλεται σε σένα...και τη  ζωγραφική σου..

"....τώρα που γρήγορα νυχτώνει, σαν παραμύθι θα στο πω...
ότι αγαπάς δεν τελειώνει..κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ..."

Μίλτος Πασχαλίδης

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς.
Πιο βαθιά.. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα.
Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά.. μεγάλος και άγριος.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων...αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν.

Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν επειδή υπάρχουν οι πρώτοι.

Η ευτυχία ανήκει φυσικά σε αυτούς που γελούν.

Η " ευτυχία" εξαγοράζεται, ο πόνος όχι, είναι free!

Πιο βαθιά...
.
.
.
Αλλάζει ο κόσμος το ' πα? Το' πα..

      Ανακάλυψα καινούριους διαδρόμους σε αυτόν τον λαβύρινθο. 

Το παιχνίδι γίνεται πιο συναρπαστικό, δεν το περίμενα.

Για την έξοδο ούτε λόγος. Δεν την ψάχνω καν...Ξεχάστηκε κι αυτή.

Πιο βαθιά...
.
.
.
Η παράνοια απέχει ένα βήμα από την λογική. Αλλά ποιος είναι τρελός και ποιος σώφρων? Ποιος θα το βρει? Αδιαφορώ... Εγώ βαφτίζω τρελό όποιον φοράει μάσκα και προσποιείται τον ευτυχισμένο. Εσύ βαφτίζεις εμένα τρελή που μιλάω μόνη μου και που ονειρεύομαι δυνατά και που δεν σου μοιάζω και...
Αηδίασα με τόση ασχήμια γύρω. Μα που την κρύψαν την Ομορφιά, γμτ?

Γέμισε ο κόσμος μας " ευτυχισμένους" και αδιάφορους..
Ας είναι... Αδιαφορώ και γι' αυτό. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Πόσο ακόμα? Μέχρι που φτάνει? Έχει πάτο η μοναξιά?

    Ξημέρωμα.. χλυκοχαράζει πάνω από τα κεραμίδια της Μονεμβάσιας. Ξεχασμένη εικόνα μακρινού ταξιδιού.. Ενός ταξιδιού από αυτά τα κοντινά που πάντα  κατέληγαν μακρινά...Μιας ξέγνοιαστης  ξαφνικής εκδρομής με διάθεση για ξενάγηση. Πάντα συντροφιά με το χρώμα και τη φωνή της θάλασσας.

 Πάντα στο κατόπι της Ιστορίας..

 Μια στενή λουρίδα γης είναι η «μόνη έμβασις» , η μοναδική είσοδος δηλαδή,(αυτό σημαίνει και η ονομασία της),  στο μεσαιωνικό κάστρο που δεσπόζει στον απόκρημνο βράχο, ο οποίος βρίσκεται βουτηγμένος στη θάλασσα, λίγο έξω από τις ανατολικές ακτές της Λακωνίας. Η Μονεμβάσια  είναι η  καστρόπολη του ονείρου, με vibes που για κάποιον ανεξήγητο λόγο έλκουν τους ερωτευμένους σαν μαγνήτης. Φτάνοντας στην είσοδο του κάστρου ως διά μαγείας ανοίγεται μπροστά σου ένας κόσμος διαφορετικός.  Ακόμα και αν η αρχαιολογία δεν είναι το φόρτε σου, είναι βέβαιο ότι εντυπωσιάζεσαι από τη φρουριακή αρχιτεκτονική, τα σπιτάκια που ακουμπούν στα τείχη, τις βυζαντινές εκκλησιές, τα αρχοντικά, τους πύργους και τα πλινθόστρωτα καλντερίμια, που διατηρούν ακόμα τον αέρα μιας άλλης εποχής. Όπως και να ξεκινήσεις τη βόλτα σου, θα βρεις μπροστά σου την πλατεία του Ελκόμενου με το χαρακτηριστικό κανόνι και την εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού

 - ένα μπαλκόνι που βλέπει στη θάλασσα-

Το ταξίδι στο χρόνο, στον τόπο και τα πρόσωπα, το ταξίδι των νοσταλγιών και των έντονων    

αναμνήσεων....  

Καλημέρα...

 Αφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία. Κάπως έτσι σε φαντάστηκα μέσα στην άχλη του ονείρου μου. Όταν ξαπλωμένη σε ένα διπλό κρεβάτι ονειρεύτηκα όλες εκείνες τις στιγμές της πλήρωσης, που έγιναν πλάι σου στιγμές εκπλήρωσης. Και έμεινες εκεί, μέσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, να ζεις έναν έρωτα, αντίγραφο πίνακα αναγεννησιακού ζωγράφου, απόμακρος και κοντινός ταυτόχρονα.

Όργωσα το μυαλό μου με την προδότρια σκέψη μου που σε ακολουθούσε. Δεν σε άφηνα στιγμή. Μου άρεσε να είσαι εκεί. Μου άρεσε να σε ζω σε μία μη πραγματικότητα. Έξω από καθετί συμβατικό. Σαν μία ανολοκλήρωτη εικόνα που μόνο το περίγραμμά της σχηματίζεται.

Κι  όταν έφτασε η στιγμή του αποχωρισμού, στάθηκες ακίνητος μπροστά μου. Το πρόσωπό σου φωτίστηκε και στα μάτια σου φάνηκαν δύο σταγόνες βροχής. Δεν τις κατάλαβα, παρά μόνο όταν έσταξαν επάνω στα χέρια μου. Τις έφερα κοντά στο στόμα μου και τις γεύτηκα. Έτσι ένοιωσα πόσο πικρή μπορεί να είναι η θλίψη.

Δεν έφερα αντίσταση. Σε άφησα να φύγεις χωρίς κουβέντα. Χωρίς λόγια. Το ξέρεις ότι πάντα άφηνα τις εικόνες να γεμίζουν τον λεκτικό χώρο ανάμεσά μας. Έτσι έκανα και τώρα. Οι εικόνες πάντα αφήνουν καλύτερη ανάμνηση. Πίστεψέ με…

Καληνύχτα..

                                        Γιατί φοβάσαι να με νιώσεις;

                                       Γιατί φοβάσαι να αγγίξεις τα θέλω σου;

                                       Γιατί έβαλες τα πρέπει καπετάνιο στα όνειρα σου;

                                      Κοίτα με...υπάρχω και είμαι εδώ  κοντά σου..

                                      μίλα μου..ν' ακούσω  την φωνή σου...

                                      κι ας  με πονέσουν  τα λόγια σου..

                                      μπορώ να ζήσω με τον πόνο..

                                     την μοναξιά της απουσίας σου..αυτήν δεν αντέχω...

                                     Την μοναξιά της ψυχής...που μακριά σου έγινε...

                                                      τρόπος ζωής..

                                      Κι έγινα πια λαθρεπιβάτης στα δικά μου όνειρα..

                                       γιατί χωρίς εσένα..δεν υπάρχουν πια όνειρα..

                                       Κοίτα με..να δω την φλόγα των ματιών σου...

                                 χαμογέλα μου..μ' αυτό τον τρόπο που πάντα με γοήτευε.. 

                                δείξε μου..τον άνθρωπο που λάτρεψα..αυτόν που λατρεύω..

                                               αυτόν..που ήσουν στην αρχή..

                                             αυτόν που έκανε τα πρέπει...θέλω..

                                                     που δεν φοβήθηκε...

                                                       Γίνε ξανά εσύ...

                                            και..δώσε μου...λόγο να ονειρεύομαι..

                                            δώσε μου λόγο να υπάρχω..κοντά σου..

                                                       Μόνο εσύ μπορείς...

Καληνύχτα...