Οι φάροι μονάχα φωτίζουν των καραβιών τις πορείες.

Δεν θα τους ακούσεις ποτέ να σου μιλάνε, δεν θα τους ακούσεις ποτέ να σε αποτρέπουν από ξέρες επικίνδυνες. Φέγγουν μόνο. Φέγγουν σιωπηλά λάθος πορείες, μα και ανοιχτούς δρόμους. Δρόμους, που αν είσαι αρκετά τολμηρός, θα βαλθείς να τους ακολουθήσεις. Λάθος πορείες και βραχονησίδες, που αν έχεις τα μάτια ανοιχτά, μα και χέρια στο τιμόνι, θα αποφύγεις με βιαστικό ελιγμό.

Οι φάροι ποτέ τους δεν σαλεύουν, όρθιοι πάντα στέκουν κόντρα σε χειμώνες και καλοκαίρια.

Χτισμένοι είναι καταμεσής της θάλασσας και τους χτυπάνε ό,τι λογής ανέμων μπορείς να φανταστείς. Είναι καμωμένοι για να υπομένουν την βροχή, για να επιμένουν την λύσσα των κυμάτων, μα και για να παραμένουν ατόφιοι ενάντια στην υγρασία της θάλασσας. Παράπονο κανένα δεν θα δεις στο φως τους, μολονότι αισθήματα έχουν. Μα δεν τα βλέπεις. Το μάτι σου, πιάνει μονάχα την λάμψη που σκορπούν τριγύρω τους. Σκοτάδι τους δίνεις, φως στο κάνουν...

Στέκονται σε μια άκρη ενός περίπου, πότε καλωσορίζοντας και ποτέ αποχαιρετώντας πορείες ξένες επίδοξων θαλασσόλυκων.

Αν δεις φάρο να αναβοσβήνει, τότε να ξέρεις πως έχει ανταμώσει καπετάνιου πολυταξιδεμένη απουσία.. Μα αν τον δεις να τρεμοσβήνει, ή έστω να φωτίζει απαλά, τότε μάθε πως είτε φεγγίζει εικόνων ναυάγια, είτε αποχαιρετά ανεπιστρεπτί λατρεμένα σκαριά και πληρώματα...

Φέγγω... τις νύχτες που τα σύννεφα καταπίνουν το φεγγάρι κ όλα μοιάζουν μ' έναν απέραντο μαύρο καμβά, ενός καταθλιπτικού ζωγράφου.

Φέγγω... το απέραντο σκοτάδι της ρότας σου, προσπαθώντας κάπως έτσι, να αποτρέψω το ύστατο ναυάγιο του ριζικού σου.

Φέγγω... για να σου δείξω πως ακόμα και μέσα στον πιο ρεαλιστικό εφιάλτη σου, κρύβεται πάντα μια ελπίδα για διαφυγή.. Αρκεί, να ανοίξεις τα μάτια σου. Αρκεί να θες να ξυπνήσεις. Αρκεί να χαράξεις άλλη πορεία στο χάρτη σου.

Φέγγω... για να ξεχωρίζεις, από όπου και να 'σαι, τη μορφή μου μέσα απ' όλα τα απόσκια του οπτικού, μα και του ψυχικού σου πεδίου.

Φέγγω φαινομενικά στάσιμη και εξωφρενικά ασάλευτη, σ' ένα κομμάτι γης κατάξερο, που ωστόσο λούζεται από θάλασσα. Σαν άγαλμα βαρύ σου χαρίζω φως, μα θαρρείς πως είμαι πάντα σε ετοιμότητα να ξεριζώσω τα θεμέλιά μου και να βουτήξω στη θάλασσα για να σε σώσω.

Φέγγω μόνο και μόνο, για να έχεις κάποιο προορισμό, όταν χάσεις την πορεία σου. Όταν τα χέρια σου θα είναι πολύ ασθενικά και ασταθή για να κρατήσουν τιμόνι. Όταν τα πανιά σου τρυπήσουν ή όταν ο αέρας κοπάσει και μείνεις στάσιμος στη μέση του τίποτα.

Στη μέση του τίποτα και στα μεγάλα σκοτάδια...