Ξημέρωμα.. χλυκοχαράζει πάνω από τα κεραμίδια της Μονεμβάσιας. Ξεχασμένη εικόνα μακρινού ταξιδιού.. Ενός ταξιδιού από αυτά τα κοντινά που πάντα  κατέληγαν μακρινά...Μιας ξέγνοιαστης  ξαφνικής εκδρομής με διάθεση για ξενάγηση. Πάντα συντροφιά με το χρώμα και τη φωνή της θάλασσας.

 Πάντα στο κατόπι της Ιστορίας..

 Μια στενή λουρίδα γης είναι η «μόνη έμβασις» , η μοναδική είσοδος δηλαδή,(αυτό σημαίνει και η ονομασία της),  στο μεσαιωνικό κάστρο που δεσπόζει στον απόκρημνο βράχο, ο οποίος βρίσκεται βουτηγμένος στη θάλασσα, λίγο έξω από τις ανατολικές ακτές της Λακωνίας. Η Μονεμβάσια  είναι η  καστρόπολη του ονείρου, με vibes που για κάποιον ανεξήγητο λόγο έλκουν τους ερωτευμένους σαν μαγνήτης. Φτάνοντας στην είσοδο του κάστρου ως διά μαγείας ανοίγεται μπροστά σου ένας κόσμος διαφορετικός.  Ακόμα και αν η αρχαιολογία δεν είναι το φόρτε σου, είναι βέβαιο ότι εντυπωσιάζεσαι από τη φρουριακή αρχιτεκτονική, τα σπιτάκια που ακουμπούν στα τείχη, τις βυζαντινές εκκλησιές, τα αρχοντικά, τους πύργους και τα πλινθόστρωτα καλντερίμια, που διατηρούν ακόμα τον αέρα μιας άλλης εποχής. Όπως και να ξεκινήσεις τη βόλτα σου, θα βρεις μπροστά σου την πλατεία του Ελκόμενου με το χαρακτηριστικό κανόνι και την εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού

 - ένα μπαλκόνι που βλέπει στη θάλασσα-

Το ταξίδι στο χρόνο, στον τόπο και τα πρόσωπα, το ταξίδι των νοσταλγιών και των έντονων    

αναμνήσεων....  

Καλημέρα...

 Αφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία. Κάπως έτσι σε φαντάστηκα μέσα στην άχλη του ονείρου μου. Όταν ξαπλωμένη σε ένα διπλό κρεβάτι ονειρεύτηκα όλες εκείνες τις στιγμές της πλήρωσης, που έγιναν πλάι σου στιγμές εκπλήρωσης. Και έμεινες εκεί, μέσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, να ζεις έναν έρωτα, αντίγραφο πίνακα αναγεννησιακού ζωγράφου, απόμακρος και κοντινός ταυτόχρονα.

Όργωσα το μυαλό μου με την προδότρια σκέψη μου που σε ακολουθούσε. Δεν σε άφηνα στιγμή. Μου άρεσε να είσαι εκεί. Μου άρεσε να σε ζω σε μία μη πραγματικότητα. Έξω από καθετί συμβατικό. Σαν μία ανολοκλήρωτη εικόνα που μόνο το περίγραμμά της σχηματίζεται.

Κι  όταν έφτασε η στιγμή του αποχωρισμού, στάθηκες ακίνητος μπροστά μου. Το πρόσωπό σου φωτίστηκε και στα μάτια σου φάνηκαν δύο σταγόνες βροχής. Δεν τις κατάλαβα, παρά μόνο όταν έσταξαν επάνω στα χέρια μου. Τις έφερα κοντά στο στόμα μου και τις γεύτηκα. Έτσι ένοιωσα πόσο πικρή μπορεί να είναι η θλίψη.

Δεν έφερα αντίσταση. Σε άφησα να φύγεις χωρίς κουβέντα. Χωρίς λόγια. Το ξέρεις ότι πάντα άφηνα τις εικόνες να γεμίζουν τον λεκτικό χώρο ανάμεσά μας. Έτσι έκανα και τώρα. Οι εικόνες πάντα αφήνουν καλύτερη ανάμνηση. Πίστεψέ με…

Καληνύχτα..

                                        Γιατί φοβάσαι να με νιώσεις;

                                       Γιατί φοβάσαι να αγγίξεις τα θέλω σου;

                                       Γιατί έβαλες τα πρέπει καπετάνιο στα όνειρα σου;

                                      Κοίτα με...υπάρχω και είμαι εδώ  κοντά σου..

                                      μίλα μου..ν' ακούσω  την φωνή σου...

                                      κι ας  με πονέσουν  τα λόγια σου..

                                      μπορώ να ζήσω με τον πόνο..

                                     την μοναξιά της απουσίας σου..αυτήν δεν αντέχω...

                                     Την μοναξιά της ψυχής...που μακριά σου έγινε...

                                                      τρόπος ζωής..

                                      Κι έγινα πια λαθρεπιβάτης στα δικά μου όνειρα..

                                       γιατί χωρίς εσένα..δεν υπάρχουν πια όνειρα..

                                       Κοίτα με..να δω την φλόγα των ματιών σου...

                                 χαμογέλα μου..μ' αυτό τον τρόπο που πάντα με γοήτευε.. 

                                δείξε μου..τον άνθρωπο που λάτρεψα..αυτόν που λατρεύω..

                                               αυτόν..που ήσουν στην αρχή..

                                             αυτόν που έκανε τα πρέπει...θέλω..

                                                     που δεν φοβήθηκε...

                                                       Γίνε ξανά εσύ...

                                            και..δώσε μου...λόγο να ονειρεύομαι..

                                            δώσε μου λόγο να υπάρχω..κοντά σου..

                                                       Μόνο εσύ μπορείς...

Καληνύχτα...

                       Everything had been said  in the saying of nothing...........

Silence: quiet, quietness, noiselessness, inaudibility, soundlessness, taciturnity, muteness, dumbness, voicelessness, aphonia, speechlessness, hush, stillness, rest, calm, peace, quietude, quiescence, softness, total silence, not a sound, not a squeak.

Good night

Μήπως ο τροχός της ζωής γυρίζει ανάποδα;
Η μεγαλύτερη αδικία στη ζωή είναι το Π Ω Σ αυτή τελειώνει...
Μετά από Χ  χρόνια μόχθου και δουλειάς αντί να επιβραβευθείς, πεθαίνεις! Τι κακό κι αυτό, να πρέπει πρώτα να γεννιέσαι και στο τέλος να πεθαίνεις; Θα προσπαθήσω να σας αναπτύξω τη λογική μου.
Πρώτα θα έπρεπε να πεθαίνεις (να φεύγει αυτό το κακό από τη μέση)... Μετά ζεις σε γηροκομείο…
Μόλις γίνεις αρκετά νεότερος σε πετάνε κλοτσηδόν από το γηροκομείο και πηγαίνεις στη δουλειά σου, κατευθείαν στην θέση του διευθυντή, με αμάξι και σπίτι από την εταιρία.

Εργάζεσαι για σαράντα χρόνια (με τα νέα μέτρα της κυβέρνησης) μέχρι να γίνεις αρκετά νέος για να πάρεις την σύνταξή και το εφάπαξ σου(αν είσαι στο δημόσιο)!                           
Έτσι τα λεφτά που θα έχεις δεν θα πάνε χαμένα, αφού θα είσαι στην καλύτερη ηλικία για να τα χαρείς και να τα ξοδέψεις. Το ρίχνεις στα πάρτι, στο αλκοόλ, στους έρωτες, στα ταξίδια και όπου αλλού μπορείς, έτσι ώστε να τα χαρείς πραγματικά...
Με το που αρχίζουν να αδειάζουν οι τσέπες σου, σε καλούνε να πας στο πανεπιστήμιο κι εν συνεχεία στο λύκειο.
Έπειτα δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παιχνίδι και χαρά. Ούτε ευθύνες ούτε τίποτα να σε απασχολεί.
Ύστερα, γίνεσαι μωρό όπου τότε όλοι σε φροντίζουν, σου κάνουν όλα τα χατίρια, σε ταΐζουν, σε ντύνουν κλπ. Κάποια στιγμή λοιπόν έρχεται η ώρα να μπεις στην μήτρα όπου περνάς τους τελευταίους 9 μήνες σου επιπλέοντας ευχάριστα κάνοντας τις βουτιές σου μέχρι να γίνεις σπερματοζωάριο.
Ξαφνικά τελειώνεις την ύπαρξή σου απολαμβάνοντας έναν έντονο οργασμό! Λοιπόν; Δεν νομίζετε κι εσείς  ότι μάλλον ζούμε ανάποδα???

Καμία αλήθεια δεν θα πω και απόψε...μόνο ένα ακόμα παραμύθι...
ένα παραμύθι για σένα που σου το χρωστώ...
για τα χείλη σου που  δεν λένε αυτό που προστάζει η καρδιά σου ...
για τις άμυνες που ακόμα κρατάς για μένα κι ας πέρασε καιρός...

για την δύναμη που δείχνεις χωρίς αυτή να υπάρχει…
για τα χέρια σου που με άγγιξαν και ακόμα έχω σημάδια...
για τα μάτια σου που πάντα προδίδουν ένα κρυφό "αγαπώ"...
για όλες τις μικρές μας βόλτες που ξεκινούσαν για κοντινούς προορισμούς και έφταναν σε μακρινούς...

για μια ανατολή ήλιου  σ' ένα κάστρο...

για όλες τις υπέροχες μέρες..νύχτες  που πέρασαν μαζί σου σ΄ένα καλοκαίρι που έμοιαζε μια ολόκληρη ζωή..
για όλες τις φορές που με κόλλησες στον τοίχο και δεν μπορούσα να πω κάτι παραπάνω...
για όλα τα "πρέπει" που μου έμαθες να ακολουθώ ενώ καθόλου δεν ήθελα...
για όλα τα όνειρα που έκανα μαζί σου και ποτέ δεν θα βγουν αληθινά...
για όλα τα όνειρα που έκανα εν αγνοία σου....
και για τα δικά σου όνειρα που δεν τόλμησες  ποτέ να πεις...
για κάθε αποχαιρετισμό  μας ...
χωρίς  δάκρυα πάντα για να μην γίνεται πιο δύσκολος...
για την φιγούρα σου που απομακρύνεται ώσπου δεν την βλέπω πια...
για την φιγούρα που μένει πίσω μισοάδεια  αφού έφυγες εσύ άλλη μια φορά...
για την ίδια φιγούρα που πάντα μένει να περιμένει άλλη μια φορά μέχρι να ξαναρθείς..

για ……χμμ..

μάλλον σήμερα  λέω ένα παραμύθι που δεν έχει  τέλος...
κι  αν έχει δεν το γνωρίζω ακόμα  για να σας το πω...

Καληνύχτα..

Ήχος κανένας. Και ο ήχος τούτης της σιωπής, βουή στα αυτιά μου. Προσπαθώ να ακούσω... Αλλά τίποτα. Μου φαίνεται παράξενο. Που χαθήκαν οι ήχοι; Που πήγαν; Που πήγε τόση φασαρία; Που; Κοιτάζω γύρω μου. Όλα ήσυχα. Σιωπηλά. Λες και κρύβονται. Λες και δεν θέλουν να φανερωθούν. Λες και κουραστήκαν...

Τόσο καιρό όλα δίπλα μου, ήταν εκκωφαντικά. Δυνατά. Λόγια. Σκέψεις. Πράξεις. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Όλα. Μαζί και εγώ. Υπερθετική... Τώρα νιώθω ότι ήταν το μόνο πια που μου έμενε να κάνω. Σπασμωδικές κινήσεις, μπορεί να πει κάποιος. Ναι, αλλά ήταν μια κάποια αντίδραση και πάντα αντιδρούσα... Πάντα. Ίσως όχι σωστά. Ίσως λανθασμένα. Ναι δεν λέω όχι. Πάντα όμως, όταν κάτι με ενοχλούσε το έλεγα. Και προσπαθούσα να το πω όσο πιο αναλυτικά μπορούσα για να βοηθηθώ. Να με ακούσω. Να ακουστώ... Και ναι, μπορεί όταν μιλάω να φωνάζω, να τονίζω τις λέξεις και τα συναισθήματα μου αλλά το κάνω μόνο και μόνο για να ακουστούν. Να γεμίσουν τον χώρο. Να δημιουργήσουν δονήσεις. Να με χαρακτηρίσουν. Να με προσδιορίσουν. Να με βοηθήσουν...

Φυσικά αυτό το έκανα μέχρι τώρα. Τώρα πια, δεν υπάρχει λόγος. Αιτία.  Η αφορμή χάθηκε και αυτή... Έτσι πλέον, απλά ότι έχω να πω, το ψιθυρίζω. Το ακούω να χαράζει και να δονεί μόνο το μυαλό μου. Δεν χρειάζεται πλέον να λεχθεί τίποτα. Να αρθρωθεί. Οι λέξεις άηχες. Το ίδιο και οι σκέψεις. Ο ήχος τους πια δεν έχει καμία σημασία. Καμία. Βγήκαν και χαθήκαν στον αέρα. Έγιναν κύματα και ταξίδεψαν. Ο προορισμός τους δεν βρέθηκε. Δεν τον βρήκαν ίσως. Δεν είχαν τον σωστό προορισμό; Δεν ειπωθήκαν με τον σωστό τόνο; Δεν ξέρω. Μπορεί... Αλλά όταν τις έδιωχνα από εμένα για εκεί, πίστευα ότι θα έφταναν. Ότι το κύμα τους θα ταλάντωνε τις χορδές. Θα προκαλούσε αντίδραση ή ακόμη και μια εκ νέου δράση...

Τρομερός κυματοθραύστης μερικές φορές που είναι η ‘παγωνιά’... ίσως και για αυτό να μου αρέσει τόσο πολύ η ζέστη... Λες; Μπορεί... Δεν ξέρω. Ίσως...
Η ‘έκρηξη’ δεν θέλει παγερό περιβάλλον. Αν και πίστευα ότι από μόνη της μια έκρηξη, θερμαίνει τον περιβάλλοντα χώρο, τώρα πια πιστεύω ότι και ο χώρος πρέπει να είναι ζεστός για να δεχθεί μια έκρηξη, αν είναι παγερός και κρύος σταματάει τα πάντα. Παγώνει τα πάντα στην γέννηση τους. Θα μου πεις ότι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις, έτσι να είναι το σωστό...

Ε, λοιπόν αυτό το σωστό δεν μου αρέσει. Δεν μου ταιριάζει. Δεν μου αρμόζει. Δεν αξίζει στην ‘έκρηξη’ της οποιασδήποτε ψυχής, η ‘παγωνιά’. Ο ορθολογισμός  (αυτός μάλλον προσδιορίζει απόλυτα εσένα..). Η έξωθεν αντιμετώπιση. Είμαστε άνθρωποι. Θέλουμε συγκεκριμένη θερμοκρασία για να λειτουργούμε. Για να αισθανόμαστε. Και μια λέξη μπορεί να κρύβει τόση αίσθηση μέσα της… Ακοή. Όραση. Αφή. Ακόμη και γεύση. Οι λέξεις έχουν ψυχή. Το ίδιο και οι σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας. Όλα αυτά είμαστε εμείς. Μας χαρακτηρίζουν. Μας προσδιορίζουν. Μας δίνουν ταυτότητα. Διάρκεια. Και ο ήχος τους είναι ο ‘μεσίτης’. Ανάμεσα μας. Μεταξύ μας...

Τελικά είναι πολύ παράξενος αυτός ο ήχος της σιωπής...

Γιατί μ' αγαπάς;  Γιατί είσαι εσύ...γιατί για μένα σημαίνεις τα πάντα.. γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα με πληγώσεις ποτέ..γιατί πονάω χωρίς εσένα.
Σου φτάνει αυτό...;

Ήρθες έτσι απρόσμενα...
Μέσα στην έρημο είδα τα ίχνη σου ...στην άμμο.
Μια ατελείωτη σειρά βημάτων που ακολούθησα αδιαμαρτύρητα.
Έδωσα  μάχες πολλές, μερικές τις κέρδισα, μα δεν υπήρχε έπαθλο..δεν το ήθελα άλλωστε, μου αρκούσε ότι ήμουν ευτυχισμένη δίπλα σου.
Πόλεμοι, πολλοί...κάποιους τους έχασα, κάποιους τους κέρδισα.. με  έπαθλο την  απογοήτευση.
Δεν θα σου πώ τίποτε.... είσαι  μια μάχη που απλά.. δ ε ν  κ ε ρ δ'ι ζ ε τ α ι!
Σιωπώ...αυτή είναι η αξιοπρέπεια της αγάπης.
Ναι...έχει και αυτή αξιοπρέπεια...
Δες...  σου αφήνω περιθώρια  να αναπνεύσεις...
Δες... δεν χάνω αίμα, μόνο αισθήματα...
Σιωπώ...κι ας πονάει...
Μπορείς να φανταστείς μεγαλύτερη στέρηση ελευθερίας;
Καταλαβαίνεις  την έλλειψη του νιώθω και του θέλω;
Πονάει  η έλλειψη....
πονάει η αγάπη...
Ήρθες απρόσμενα μέσα στην έρημο. ... εκεί σ' αγάπησα.
Και έτσι απρόσμενα χάθηκες. Έξω από αυτήν...όπου ακόμα σ' αγαπώ.
Ε Σ Υ....
Είσαι ευτυχισμένος τώρα;
Ε Σ Υ...
Που ζεις για τους άλλους..κι όχι γιά σένα! 
Ε Σ Υ...

Θες ακόμα τη μάσκα σου; Φόρα τη και προσποιήσου...
και μην ξεχάσεις να πεις..." Γ... τα συναισθήματα "! 
 
Καληνύχτα...

  Γεμίζει το φεγγάρι λοιπόν…

 Νύχτα Σαββάτου και δεν βρίσκεις

 ένα διανυκτερεύον όνειρο διαθέσιμο..

  Πού είσαι…

 Σε ποια άκρη του δωματίου έχεις κρυφτεί

 περιμένοντας να σβήσω και το τελευταίο φως…

 Είσαι σίγουρος ότι θες να το σβήσω;

  

                                    ΜΗΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙΣ ΟΥΡΑΝΕ.....