Σε βλέπουν να μιλάς με διάθεση..να γελάς..νομίζουν ότι είσαι ευτυχισμένη..πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο μυαλό τους..

Έχεις μάθει όμως πια να προσποιείσαι ότι όλα είναι μια χαρά..να κουκουλώνεις γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου πριν προλάβει κανείς να την αντιληφθεί..να γελάς ανούσια με ένα χαμόγελο ψεύτικο..τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει κι εσύ ποτέ.

Ντρέπεσαι..

Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της..πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους και προσπαθείς να απομονώσεις ότι επώδυνο βιώνεις μέσα σου. 

Έρχονται όμως στιγμές που κουράζεσαι..δεν αντέχεις άλλο να υποκρίνεσαι..

Μένεις μόνη και νοιώθεις όπως όταν βλέπεις εφιάλτη.. είσαι ανήμπορη ν'αντιδράσεις..χαμένη σε πολλά και παράλογα ερεθίσματα..η αντοχή σου ανύπαρκτη..η απόγνωσή σου μεγάλη..

Βρίσκεσαι στη μέση ενός κυκλώνα..χάνεσαι..

Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς κι άλλα τόσα για να κάνεις..

Χάνεσαι..χάνεις..τί? Ανθρώπους..χρόνο..στιγμές..ζωή..

Κερδίζεις..τί? Θλίψη..απαισιοδοξία..δυστυχία..χάος..

Μένεις μόνη..κλείνεσαι στον εαυτό σου..και η μόνη σου διέξοδος το γράψιμο..

Γράφεις για νεράιδες με μαγικά ραβδιά..αστεράκια κι αστερόσκονη..πρίγκηπες..έρωτες και λόγια

όμορφα αποτυπωμένα με μαύρο χρώμα..το αγαπημένο σου..

Εκλιπαρείς να σε πάρουν μακριά..να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση..να σωθείς..

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι..

Κάνε κάτι επιτέλους..

Κάποιοι σου δίνουν το χέρι τους..Απλώνεις το δικό σου..

Δειλιάζεις και το μαζεύεις..και πάλι μόνη..

Κάνε κάτι ..

 

 

 

 

 

Δεν την αντέχω μάλλον εγώ την αγάπη..

Όχι επειδή με πνίγει..
Αλλά επειδή εκείνη δεν με συμπάθησε ποτέ και πολύ κι έτσι δεν τη θυμάμαι..
Κι ό,τι δεν θυμάσαι, συνήθως το φοβάσαι.
Είναι ένα τέρας κρυμμένο στην ντουλάπα.
Ένα τέρας με κίτρινα μάτια, που το έχεις κλειδώσει για να μη σε κατασπαράξει.
Από μικρό παιδί η αγάπη ήταν το όνειρό μου – που ποτέ δεν εκπληρώθηκε.
Μόνο κάποιες φορές, μόνο για λίγο.
Ύστερα φύσαγε πάντα Θεέ μου ένας Βοριάς και τα έπαιρνε όλα, σαν να μην υπήρχε ποτέ τίποτε.
Κι έμενα πάντα να κρυώνω.
Όλη μου τη ζωή υποφέρω από κρύο, ακόμα κι όταν οι άλλοι καίγονται στον καύσωνα.
Μου λένε πως φταίει η χαμηλή μου πίεση..εγώ ξέρω καλά τι φταίει.
Είναι κάτι βράδια σαν κι αυτό που έχω μια γεύση πικρή στο στόμα, σαν να στραγγίζει δηλητήριο.
Κι είναι και κάτι βράδια που κλείνω την πόρτα μου, την κλειδώνω δυο φορές και βάζω την «προστατευτική» αλυσίδα.
Νιώθω σαν πληγωμένο αγρίμι, δεν θέλω να με πλησιάζει κανένας κι ούτε να περιμένω απολύτως τίποτα. Ούτε τηλέφωνα να χτυπήσουν, ούτε πόρτες ούτε τίποτε.

Και απ' την άλλη, λιώνω μέσα μου από την προσδοκία, από την πόρτα που άνοιξε και μου θύμισε πως διψάω τόσο μα τόσο πολύ που χρειάζομαι έναν Αμαζόνιο αγάπης για να ξεδιψάσω.
Είναι απίστευτο τελικά πόσο ασφαλές είναι να μην προσδοκάς.. δεν έχεις από τίποτα να διαψευτείς και αυτό από μόνο του είναι πολύ «προστατευτικό».
Ψέματα..
Τίποτα..
Ούτε αλυσίδες, ούτε “ψυχοπροφυλακτικά” μπορούν να προστατέψουν.
Ίσως γιατί το μόνο που θέλω εκεί στο βάθος που λιώνω είναι να βουλιάξω για λίγο στην τρυφερότητα και να μείνω εκεί πέρα, στην κούνια, στην ψευδαίσθησή της.
Ίσως γιατί μεγαλώνοντας δυο πράγματα μπορεί να συμβούν: ή να γίνεις πιο ανθεκτικός στον πόνο ή πιο ευάλωτος.
Νομίζω πως αυτή την εποχή μέσα μου εναλλάσσεται μια το ένα μια το άλλο.
Πού θα πάει, λέω, θα σταθεροποιηθεί κάποια στιγμή, ή προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.
Το μόνο που ανακαλύπτω αργά και τρομακτικά είναι πως τελικά έχω τόση μα τόση αγάπη και τρυφερότητα να δώσω μέσα μου, που τρομάζω κι εγώ η ίδια από το μέγεθός τους.
Άλλη τόση, όμως, θέλω και να πάρω...
Καλύτερα να μην ήθελα τίποτα, όπως μου συνέβαινε αιώνες τώρα...
Γιατί εκεί βρίσκεται το Βατερλώ μου... Όταν ζητάω κι εγώ να πάρω...
Απλά πράγματα, τίποτα σπουδαίο, μη νομίζεις. Σεβασμό για αρχή, λίγη αγάπη γι' αργότερα.
Σκέτο Βατερλώ σου λέω...
Δεν με πάει η αγάπη.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να 'χουν πάψει όλα αυτά, να 'χουν σιωπήσει, να 'χουν τελειώσει.
Αλλά ποιος είπε πως θα μου χαριστεί κάτι σ' αυτήν τη ζωή..

Αυτή δεν γνωρίζει την τακτική του marketing.. αγοράζεις ένα και παίρνεις άλλο ένα δώρο!
Και ως γνωστόν, life is a bitch..

 

Καληνύχτα..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is it getting better ?
Or do you feel the same..
Will it make it easier on you now
You got someone to blame
You say...

One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

Did I disappoint you ?
Or leave a bad taste in your mouth ..
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's...

Too late
Tonight
To drag the past out into the light
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One...
Have you come here for forgiveness ?
Have you come to raise the dead..
Have you come here to play Jesus
To the lepers in your head

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we
Hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt
One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other

One..life

One..

 

 

 

 

Κλεφτές ματιές.. στις άσπρες σελίδες..Γράμματα. Λέξεις. Κείμενο. Δικό μου. Το βρήκα κάπου, ψάχνοντας για κάτι άλλο, όπως συνήθως. Ημερολόγιο παλιό. Σκέψεις ξεχασμένες. Λεπτομέρειες. Καθημερινές. Ζωή. Παλμός. Ψυχή. Ματιές διαφορετικές. Ξαπλωμένη τώρα και διαβάζοντας το, βλέπω τις εικόνες που βγαίνουν από μέσα του και απορώ. Απορώ με μένα...

Θυμάμαι τα γεγονότα, θυμάμαι τα αισθήματα που μου δημιούργησαν. Αισθήματα δυνατά ώστε να θέλω να τα γράψω για να ξεθυμάνουν. Να αποσυμπιεστούν. Να βγουν από μέσα μου και να ξεχυθούν στο μελάνι, στο χαρτί. Να γίνουν κείμενο. Η σκέψη μου να πάρει μορφή. Να γίνει περίγραμμα του κάθε γεγονότος. Το πολύπλοκο να γίνει λίγο πιο ξεκάθαρο. Εφικτό; Μου αρκούσε. Τότε...