Αγαπημένο μου space,

έχω να σου γράψω  έξι μήνες, έξι ολόκληρους μήνες, μου έλειψες ξέρεις.. πολλές φορές ήρθα εδώ με σκοπό να γράψω κάτι , αλλά μπαίνοντας συνειδητοποιούσα ότι μου ήταν αδύνατο...Ήταν έξι μήνες γεμάτοι με όμορφα δυνατά αλλά και άσχημα συναισθήματα, πολύ καλές και κακές στιγμές..υγιές λένε κάποιοι..σ' αυτή τη ζωή όλα παίζουν, άλλωστε αν δεν υπήρχαν οι άσχημες στιγμές, δεν θα ξεχώριζαν οι όμορφες...

Τελειώνει  το 2008...χρόνος πολλών εμπειριών για μένα. Και η ζωή μου στο μικροσκόπιο του μυαλού μου για μια ακόμη φορά. Και η αναμονή του αποτελέσματος αυτής της εξέτασης βασανιστική. Όπως όλα τα αποτελέσματα... Κάθεσαι στο παγκάκι και τα κοιτάς. Λες και δεν είναι δικά σου. Λες και είναι αλλουνού. Με παγωμένα χέρια κρατάς το χαρτί. Τόσο λευκό. Τόσο μαύροι οι αριθμοί του. Και είναι οι αριθμοί της ζωής σου, γμτ! Τα νούμερα της. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γελάς. Θα περάσει λες. Θα περάσει. Θα με προσπεράσει τουλάχιστον, ελπίζεις στην χειρότερη περίπτωση. Ρωτάς ‘Γιατί;’ και δεν σου απαντάει κανένας. Και ο πόνος τούτης της σιωπής σε τρυπάει, βελόνα καυτή. Σε βασανίζει. Η ζωή σου κυλά στο χαρτί. Αριθμοί την ορίζουν. Την καθορίζουν. Και θες να φωνάξεις. Να ξετινάξεις από πάνω σου την αδικία που αισθάνεσαι για ό,τι σου επέβαλαν αυτοί οι αριθμοί.
Και δεν μπορείς... Δεν μπορείς...
Αποφασίζεις να τους διαλύσεις με ένα δάκρυ. Το μόνο που καταφέρνεις είναι το δάκρυ σου να πέσει στο χαρτί και να μαυρίσει ακόμη περισσότερο τους αριθμούς. Να τους κάνει να φαίνονται μεγαλύτεροι. Να τους ‘απλώσει’. Και έτσι απλώνει και ο πόνος. Και για να μην πονάς αποφασίζεις να μην θέλεις. Να μην θέλεις, να θέλεις. Εναντιώνεσαι έτσι στην ίδια την ζωή. Πόσο δύναμη θέλει αυτό, γνωρίζεις; Όχι. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να μην πονάς. Και το κάνεις. Ναι. Το καταφέρνεις. Για πόσο όμως; Για πόσο; Για όσο. Και όταν...
Λες προσπάθησα. Έκανα. Προχώρησα. Κοίτα πίσω σου όμως. Δεν έκανες τελικά ούτε ένα βήμα. Έμεινες εκεί. Εκεί που πονάει. Η ‘σταθερή’ ζωή, πονάει. Τα καρφιά που στην μπήγουν στην σταθερότητα, πονάνε. Η ‘απουσία’ ζωής, πονάει. Και δεν είσαι Θεός να την ορίζεις εσύ μέσα σου. Κατάλαβες;
Φτιάχτηκες και ‘συ για ζωή, όπως όλοι. Πως ήταν δυνατόν εσύ να της εναντιωθείς; Πως; Αφού ήθελες να θέλεις. Και τι νομίζεις ότι σε τελική ανάλυση ήθελες; Απλά να έχεις το δικαίωμα, το απόλυτα ανθρώπινο δικαίωμα, να θέλεις. Να ονειρεύεσαι. Το δικαίωμα να ζεις. Πάλεψες ό,τι ήταν να παλέψεις. Κατάφερες ό,τι σου επέβαλαν να καταφέρεις. Ήθελε δύναμη; Ήθελε κουράγιο; Ήθελε αγάπη; Τα βρήκες. Τα έδωσες. Σε έδωσες. Και ξαφνικά είδες ότι ποτέ δεν ζήτησες. Ότι ποτέ δεν ζητήθηκες... Και ξαφνικά είδες ότι, ό,τι κι αν ζήτησες και ίσως το πήρες, το έδωσες και αυτό. Το έκανες και αυτό. Φαύλος κύκλος και εσύ μέσα του. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, άνισος. Άδικος.
Αδιανόητο για σένα αλλά αναγκάστηκες να απουσιάσεις για μια φορά και ‘συ. Και αυτό γιατί έσπασες. Γιατί ράγισες. Και πίστεψες ότι όταν γυρνούσες ό,τι αγαπούσες θα ήταν εκεί. Θα έδινε την μάχη του, για να είναι εκεί για σένα. Ουσιαστικά. Μάχη του ενός για τον άλλο. Θα έκανε ένα βήμα μπροστά για να είναι εκεί που εσύ ήθελες. Μια ματιά πιο πέρα από τα δικά σου μάτια, ήθελες. Λίγο να σε προλάβει και να σε προσπεράσει. Και να σε περιμένει εκεί που ήξερε ότι θα σε πήγαιναν τα βήματα σου. Εκεί που η καρδιά σου ζητούσε να είναι πλέον. Στην ζωή. Στην ζωή χωρίς αποτελέσματα. Χωρίς ‘εξετάσεις’. Χωρίς πόνο και δάκρυ. Ζήτησες πολλά; Μπορεί; Εσύ τι έκανες;
Χμ... Τι μπορούσες να κάνεις πια; Ξαναμάζεψες τα κομμάτια και τα έβαλες στην θέση τους. Και κάτι δεν ταίριαζε. Και κάτι δεν κολλούσε. Δυστυχώς ήσουν εσύ. Και είδες μόνο τον δρόμο της επιλογής, πλέον. Εντός των τειχών επιλογή για πρώτη φορά. Λίγη εσύ ή η επιλογή σου; Θα δείξει... Και έτσι πήρες τον καθρέπτη του χρόνου και τον έσπασες. Τον έκανες χίλια κομμάτια. Τον έκανες σαν και σένα. Παιχνίδι σε ίσους όρους. Τουλάχιστον αυτό. Για αρχή. Ή για τέλος. Θα δείξει...

Δεν ξέρω... Σίγουρα το μείον είναι και πάλι το ‘πρόσημο’ αυτού του χρόνου. Της ζωής μου. Της καρδιάς μου. Του μυαλού μου. Ορισμός και αποτέλεσμα. Είναι πραγματικά ασύλληπτη η εναλλαγή δεδομένων..γεγονότων..μέσα σε μια μέρα μπορεί να αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου...η καθημερινότητά σου..ο τρόπος ζωής σου, τα συναισθήματά σου, τα πιστεύω σου..πόσο μάλλον σε έναν χρόνο. Ναι, αυτός ο χρόνος ήταν πολύ καταλυτικός ..αναθεώρησα πολλά, έχασα πολλά..ίσως όμως να κέρδισα και κάτι...

Ίσως να έμαθα να αμύνομαι.. ή  πιο σωστά μάλλον να επιβιώνω, πιστεύοντας στην πιο απλή θεωρία.....Δ Ε Ν   Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι   Τ Ι Π Ο Τ Α....είναι όλα στη σφαίρα της δικής μας πραγματικότητας...αυτής που ο καθένας μας

δημιουργεί για να νοιώθει ΄΄ευτυχισμένος΄΄...

 

Για σένα ...που μου το έμαθες..