This is the end, you know
Lady, the plans we had went all wrong
We ain't nothing but fight and shout and tears

We got to a point, I cant stand
I've had it to the limit; I can't be your man
I ain't more than a minute away from walking

We can't cry the pain away
We can't find a need to stay
I slowly realized there's nothing on our side

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears that we can't deny
We need to swallow all our pride
And leave this mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they're bad
Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad

Another night and I bleed
They all make mistakes and so did we
But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool
Leave and dont look back. I wont follow
We have nothing left. It's the end of our time

We cant cry the pain away
We cant find a need to stay
There's no more rabbits in my hat to make things right

Out of my life, Out of my mind
Out of the tears we cant deny
We need to swallow all our pride
And leave the mess behind
Out of my head, Out of my bed
Out of the dreams we had, they're bad
Tell them its me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad.                                                                              Sunrise Avenue

Αποφάσισα να σου γράψω. Δεν ξέρω αν είναι άδικος κόπος ή όχι. Σίγουρα είναι κάτι που το θέλω. Και έπαψα πια να περιορίζω τα ‘θελω’ μου.

Αποφάσισα να σου γράψω. Μη φοβάσαι. Δεν θα είναι ένα γράμμα αυτό-λύπησης. Δεν θα σε φέρω σε δύσκολη θέση. Την δύσκολη θέση την περνάω εγώ και την έχω αποδεχθεί.

Αποφάσισα να σου γράψω. Απλά, πέρασες πάλι από το μυαλό μου. Και ήταν έντονη η παρουσία σου μέσα εκεί που δεν άντεξα να μην ψελλίσω το όνομά σου. Και πόνεσα πολύ που δεν πήρα απάντηση.

Αποφάσισα να σου γράψω. Σε θυμήθηκα. Ή μάλλον, σε θυμάμαι συχνά. Δεν περιμένω να ανταπαντήσεις καταφατικά. Δεν το χρειάζομαι. Λειτουργώ για τον εαυτό μου και δεν χρειάζομαι έξωθεν επιβεβαίωση των συναισθημάτων μου.

Αποφάσισα να σου γράψω. Δεν περιμένω απάντηση. Τις έχω βρει τις απαντήσεις. Εξάλλου, ποτέ δεν μου τις έδωσες εσύ. Εσύ πάντα ρωτούσες.

Αποφάσισα να σου γράψω. Περισσότερο για να τιμήσω τις τμηματικά κατεκτημένες στιγμές μας. Αυτές που για τόσο προσπαθήσαμε. Για να φτιάξουμε ένα συμπληρωμένο puzzle ζωής. Το κακό είναι ότι καταλάβαμε αργά ότι τα κομμάτια ήταν λειψά, άχρωμα και αταίριαστα.

Αποφάσισα να σου γράψω. Μονότονο ακούγεται. Αλλά η μονοτονία αναδεικνύει την ατονία. Η έλλειψη αρμονίας αναδεικνύει το χάος.

Αποφάσισα να σου γράψω. Μη φοβάσαι. Δεν θα σε ταλαιπωρήσω περισσότερο. Ξέρω ότι δεν θέλεις να ταλαιπωριέσαι. Προτιμάς την εύκολη οδό. Την στρωμένη, την περπατημένη. Δεν ανοίγεις δικούς σου δρόμους. Δεν αγαπάς το νέο.

Αποφάσισα να σου γράψω. Ξέρω. Που και που με πιάνει και μένα μία απελπισία. Αλλά την ξεπερνάω. Μη φωνάζεις. Την ξεπερνάω. Μόνη μου. Παρέα με ένα λευκό χαρτί και ένα μαύρο στυλό.

Αποφάσισα να σου γράψω. Μπορεί να μην το διαβάσεις ποτέ. Αλλά εγώ σου έγραψα…

Είναι βασικό στις μέρες μας να γνωρίζουμε που πάμε, που πατάμε και τι θέλουμε από τη ζωή μας. Ο καθένας από εμάς έχει τις δικές του προτεραιότητες που πηγάζουν από τα προσωπικά του θέλω και πρέπει, και φυσικά από τις προσωπικές του εμπειρίες στη ζωή. Πόσοι από εμάς όμως γνωρίζουμε τι πραγματικά είναι το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας; Και ακόμα πιο σημαντικό, πόσοι από εμάς το επιδιώκουμε τελικά; πολλές φορές τα θέλω μας απαιτούν μεγάλα αποθέματα ψυχικού κουράγιου και δυνατή θέληση. Θέληση να κατακτήσουμε αυτό που επιθυμούμε, θέληση να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας, θέληση να αφήσουμε τους άλλους να δούνε μέσα μας και να τους προσφέρουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Αυτό συμβαίνει πάντα και παντού. Άλλες φορές είναι λιγότερο απαραίτητο, άλλες περισσότερο. Το μόνο σίγουρο είναι ένα. Όταν κινούμαστε εγωιστικά, όταν δεν είμαστε ανοιχτοί και δεν αφήνουμε να μας προσεγγίσουν η δεν έχουμε τη διάθεση να προσεγγίσουμε, όλα παραμένουν επιφανειακά και χωρίς βαθύτερη ουσία και νόημα... Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για εργασιακές, φιλικές οι ερωτικές σχέσεις, το μοτίβο παραμένει το ίδιο: όσο πιο ανοιχτοί είμαστε στο να δώσουμε και να μας δώσουν, τόσο πιο πολλά θα αποκομίσουμε εμείς από τους άλλους και ταυτόχρονα θα αποκομίσουν οι άλλοι από εμάς. Και τελικά αυτό είναι που δίνει νόημα στη ζωή. Οχι το πόσα χρήματα θα βγάλουμε από τη δουλειά μας, αλλά το πόσο ευχάριστα και με πόση αποτελεσματικότητα θα προσφέρουμε αυτό που κάνουμε. Οχι το πόσο καλά θα περάσουμε στην παρέα, αλλά το πόσο κοντά μπορούμε να έρθουμε σαν άνθρωποι. Όχι το πόσο ωραίος η ωραία είναι ο σύντροφός μας, αλλά στο πόσα μπορεί να μας προσφέρει ώστε να εξελιχτούμε σαν άνθρωποι και πόσο μπορούμε να βασιστούμε πάνω του, και πόσα μπορούμε να του προσφέρουμε για κάνει και αυτός το ίδιο. Όλα αυτά προϋποθέτουν δυο κοινούς παρανομαστές: Το σεβασμό και την αποδοχή προς τον απέναντι μας. Αν όλοι λειτουργούσαμε κατ' αυτόν τον τρόπο, θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο και οι σχέσεις θα ήταν πιο απλές και ευχάριστες. Δυστυχώς δεν λειτουργούμε όλοι έτσι. Οι περισσότεροι από εμάς δηλαδή. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε να τα αναζητούμε χωρίς να αναλογιστούμε το πιο απλό: μήπως το πρόβλημα ξεκινά καταρχήν από τον ίδιο μας τον εαυτό;

http://www.youtube.com/watch?v=LuOJW72sf68