liana 的个人资料LIANA'S SPACE照片日志列表更多 工具 帮助

日志


2月11日

ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ...

Photobucket

Μαγεία...
Κοιτάζαμε τον ουρανό πάλι, σαν να περιμέναμε κάτι να μας στείλει.
Ένα αστέρι έπεσε από το σκοτεινό σπίτι του στα πόδια μας.
Είναι αργά πια.. μην το κοιτάς που αργοσβήνει.
Χάνει τα χρώματα και τη λάμψη του.
Κανείς δεν πρόλαβε να κάνει ευχή.
Πάντα θα είναι αργά...


Έμεινε τουλάχιστον η ομορφιά του έναστρου ουρανού τυπωμένη στην καρδιά μας...
που με τους φωτεινούς κατοίκους του καταφέρνει και κάνει την μοναξιά μας να μοιάζει μικρότερη.
Και ίσως όχι τόσο εχθρική...

Υ.Γ. Εις ανάμνηση ενός υπέροχου ουρανού με ένα ακόμα πιο υπέροχο  φεγγάρι στην Σαντορίνη.

Kαληνύχτα..

2月5日

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ...

Photobucket

Αλήθεια, πως μπορώ να ξεχάσω το βλέμμα σου...
Εκείνο που φώτιζε όλο το είναι μου...
Εκείνο το γεμάτο επιθυμία...
Εκείνο το χαμογελαστό, πονηρό βλέμμα.
Μου λείπει το βλέμμα σου το καθάριο.
Θα ' θελα να δω το πρόσωπό σου...
Να μου χαμογελάς και να γαληνεύω.


Πως μπορώ να ξεχάσω την αγκαλιά σου...
Λιμάνι απάνεμο, γεμάτο αρώματα.
    Να αφουγκράζομαι τους χτύπους της καρδιάς σου...
Να σε νιώθω ζωντανό, γατζωμένο επάνω μου.
Φοβόσουν και με κράταγες σφικτά πάνω σου...


Πως μπορώ να ξεχάσω τα χείλη σου.
Μελωδίες υπερκόσμιες τα λόγια σου.
Οι ψίθυροι πίσω από το αυτί...
Οι λέξεις σου που με νανούριζαν.
Ο ήχος της φωνής σου που με ταξίδευε.
Και πήγα στα ανοιχτά χωρίς να ξέρω κολύμπι.
Και οι εικόνες που είδα εκεί...απλά απερίγραπτες.


Πως μπορώ να ξεχάσω τις στιγμές που μου χάρισες...
Πως μπορώ να τα διαγράψω σε μια στιγμή...
Πως μπορώ να λέω ότι σε ξέχασα και δε σε θυμάμαι...


Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που μου ζήτησες να μείνω...

Εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβατάκι μου
μου είπες...και κοιμηθήκαμε αγκαλίτσα..

Κι αυτός ο καταραμένος αέρας δε φέρνει κανένα μήνυμά σου.
Και κάθομαι να με χτυπάει αλύπητα περιμένοντας κάτι.
Και περιμένω...μάλλον άδικα.
Δεν μου έστειλες τίποτα και σήμερα.
Θα έρθεις μόνο στα όνειρά μου..όπως κάνεις κάθε σχεδόν βράδυ
Και το πρωί θα ακούω το ξυπνητήρι και δε θα θέλω να ανοίξω τα μάτια μου, να μη μου φύγεις.

Καληνύχτα...

Ξέρω ότι είσαι ευτυχισμένος και περνάς καλά. Μη σταματάς να χαμογελάς. Έχεις το πιο όμορφο χαμόγελο. Εκείνα τα υγρά σου χείλη...

Δε μπορώ να σε ξεχάσω..πάει, τέλειωσε.

Καληνύχτα
.

Υ.Γ. Συγγνώμη για τα μπερδεμένα χρώματα, το μπερδέμενο κείμενο...αλλά σήμερα έτσι νιώθω ...
                                                   εντελώς μπερδεμένη...
 
 
 
 

ΑΚΟΜΑ Σ΄ ΑΓΑΠΩ

 

"....τώρα που γρήγορα νυχτώνει, σαν παραμύθι θα στο πω...
ότι αγαπάς δεν τελειώνει..κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ..."

Μίλτος Πασχαλίδης

2月3日

ΜΙΑ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΒΟΥΤΙΑ..

Photobucket

 

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς.
Πιο βαθιά.. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα.
Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά.. μεγάλος και άγριος.


Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων...αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν.

Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν επειδή υπάρχουν οι πρώτοι.

Η ευτυχία ανήκει φυσικά σε αυτούς που γελούν.

Η " ευτυχία" εξαγοράζεται, ο πόνος όχι, είναι free!

Πιο βαθιά...
.
.
.
Αλλάζει ο κόσμος το ' πα? Το' πα..

      Ανακάλυψα καινούριους διαδρόμους σε αυτόν τον λαβύρινθο. 

Το παιχνίδι γίνεται πιο συναρπαστικό, δεν το περίμενα.

Για την έξοδο ούτε λόγος. Δεν την ψάχνω καν...Ξεχάστηκε κι αυτή.

Πιο βαθιά...
.
.
.
Η παράνοια απέχει ένα βήμα από την λογική. Αλλά ποιος είναι τρελός και ποιος σώφρων? Ποιος θα το βρει? Αδιαφορώ... Εγώ βαφτίζω τρελό όποιον φοράει μάσκα και προσποιείται τον ευτυχισμένο. Εσύ βαφτίζεις εμένα τρελή που μιλάω μόνη μου και που ονειρεύομαι δυνατά και που δεν σου μοιάζω και...
Αηδίασα με τόση ασχήμια γύρω. Μα που την κρύψαν την Ομορφιά, γμτ?

Γέμισε ο κόσμος μας " ευτυχισμένους" και αδιάφορους..
Ας είναι... Αδιαφορώ και γι' αυτό. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Πόσο ακόμα? Μέχρι που φτάνει? Έχει πάτο η μοναξιά?

Καληνύχτα