Σε τρίτο πρόσωπο 

Τέσσερις μέρες χαμένη στις σκέψεις της, τέσσερις ημέρες μπερδεμένη, 112 ώρες χωρίς προσανατολισμό. Ώσπου σήμερα η πραγματικότητα της άρχισε να αποκτά πάλι ενδιαφέρον, έτσι ξαφνικά, χωρίς σημαντικούς οιωνούς, χωρίς προειδοποιήσεις.

 Το ξυπνητήρι χτύπησε όπως κάθε πρωί στις 7.30, με το ίδιο τραγούδι, το El Corazon  του Elias Arno, σκηνή θαρρείς βγαλμένη από εκείνη την ταινία, τη μέρα της Μαρμότας, που όλα γίνονται όπως ήταν για να γίνουν, όμως απελπιστικά ίδια, μία στείρα επανάληψη που συνεχίζεις αδιαμαρτύρητα να βιώνεις ελπίζοντας ότι όλα αποσκοπούν σε κάτι, το σενάριο ακόμη γράφεται όμως δεν μπορεί, κάπου θα καταλήξουν όλα αυτά, άλλωστε από μικρή το έλεγε στον εαυτό της, να νιώθει ότι παίζει σε έργο, στο δικό της, με άγνωστο τίτλο και συνεχώς εναλλασσόμενη πλοκή, όμως στο τέλος θα υπάρξει η κάθαρση τόσο για την ίδια, όσο και για το άγνωστο φιλοθεάμον κοινό.

Το δεξί χέρι ψάχνει το άδειο μαξιλάρι πλάι της, το παίρνει και σκεπάζει το κεφάλι της, όχι πάλι, οι ίδιοι ισπανικοί στίχοι, το ίδιο άκουσμα κιθάρας, η εισαγωγή στο μαρτύριο, σαν το βασανιστήριο με τις σταγόνες, που τις ακούς να πέφτουν, μία μία, αλλά δεν κάνεις τίποτα , γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Το ξύπνημα, το στρώσιμο του κρεβατιού, ο καφές στο καθιστικό, το laptop , η ανταλλαγή των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, οι ατελείωτες σκέψεις, τα αμέτρητα γιατί, ο επιμερισμός ευθυνών ,  τα μαθήματα... Κινήσεις πανομοιότυπες, βγαλμένες από καρμπόν.

Το ρολόι χτυπάει λοιπόν, αυτό ξύπνησε εκείνη...ή αυτή το πρόσταξε να ηχήσει για να σημάνει το ξεκίνημα μιας μέρας που καλείται να βρει τις διαφορές με την προηγούμενη.. Σαν το παιχνίδι εκείνο που αγγίζεις την οθόνη, τη χωριζόμενη σε δύο φωτογραφίες, βρες τις διαφορές και προχώρα στην επόμενη πίστα.

 Σήμερα θα υπάρξουν διαφορές, θα τις εντοπίσει και με τα κανονάκια ακέραια θα μεταβεί στην επόμενη φάση του παιχνιδιού, στην επόμενη σκηνή της ταινίας με θέμα την ίδια, μιας ταινίας που είχε κολλήσει στο ίδιο track καιρό τώρα και μόλις πριν από 21760 λεπτά είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί την πατέντα.               Σηκώθηκε και δεν ήπιε καφέ..ένας φυσικός χυμός πορτοκάλι θα της έδινε περισσότερη ενέργεια..τον ήπιε..Δεν πήγε στο καθιστικό ούτε άγγιξε το laptop ...

Δύο διαφορές μεχρι τώρα..Άρχισε να σκέφτεται..όχι πια τα ίδια όμως! Τέλος!!!!!! Δεν άξιζε κανείς για να ταλαιπωρεί το μυαλό της..Ούτε εκείνος ακόμη που πριν τέσσερις μέρες προσπάθησε να την πείσει για ακόμα μια φορά...Αφού το είδε στα μάτια του..τότε, τι θ' άλλαζε τώρα..; Τίποτα..επανάληψη ενος έργου παιγμένου από τους ίδιους ηθοποιούς, με το ίδιο ακριβώς σενάριο..Ήρθε όμως η δικαίωση, η αλλαγή, το τρίτο κόκκινο κυκλάκι στο παιχνίδι των ομοιοτήτων και των διαφορών...η τρίτη και πιο σημαντική διαφορά! Λείπουν όμως και κάποιες διαφορές ακόμα..ασήμαντες ίσως..Το GAME OVER βρίσκεται πολύ κοντά ..Γνωρίζει..διαισθάνεται ότι όλα θ'αλλάξουν. Νιώθει ότι κάτι πλησιάζει χωρίς να ξέρει τι μπορεί να είναι αυτό...είναι ακόμα ασαφές κι απροσδιόριστο.

 Ένα μήνυμα είναι, ο παραλήπτης γνωστός κι άγνωστος, υπαρκτός μα κι αόρατος. Ένα όνειρο είναι, από αυτά που βλέπεις στο ξύπνιο σου αλλά δεν καταλαβαίνεις που είσαι και τι κάνεις, τσιμπιέσαι να δεις τι συμβαίνει.

Όχι, του το υπόσχεται κι ας μην τον ξέρει κι ας είναι στην ουσία παραμιλητό, δεν θα ρωτήσει άλλα τι και πως, δεν θέλει ένα πεθαμένο μυστήριο, έχει δίκιο εκείνος, ένα πεθαμένο μυστήριο είναι ένα άλυτο μυστήριο.

 Να κατοικηθεί από τον μυστηριώδη μύστη, να κατηχηθεί, να διδαχθεί, να μάθει, για να προκύψει το πολυπόθητο GAME OVER και ν’ αρχίσει η πραγματική ζωή. Αυτή που δεν κλείνεται σε λέξεις, αυτή που όταν βρεθεί συνοδοιπόρος, όσο μονότονη κι αν γίνει λόγω παραγόντων εξωγενών, πάντα θα υπάρχει παγωτό σοκολάτα στο κρεβάτι, πάντα θα υπάρχει ένα τραγούδι που θα μιλάει για αντάμωμα εραστών τα μεσάνυχτα, πάντα θα περιέχει μια βόλτα στην παραλία για ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα.. πάντα θα έχει στοιχεία από ένα παραμύθι που ακόμη δεν έχει γραφτεί το ‘εμείς ζήσαμε καλά κι αυτοί καλύτερα’.

γιατί πίστευα στην αγάπη... πίστευα στην ζωή.. Ίσως γιατί δεν την είχα ζήσει ακόμα.

Ίσως γιατί δεν μου είχε δείξει ακόμα το άλλο της πρόσωπο... έβλεπα την ομορφιά της..... μόνο!!
Σκεφτόμουν πως ήμουν πολύ τυχερή, τα πουλιά είχαν φτερά και πετούσαν,

εγώ μπορούσα να πετάξω ψηλότερα, και μάλιστα χωρίς φτερά!!
Δεν μπορούσα να φανταστώ τότε πως αυτά τα πολύχρωμα όνειρα θα μπορούσαν να γίνουν...

η σημερινή μουντή ζωή μου... δεν θα μπορούσα να φανταστώ τότε, πως εσύ, στην δύσκολη στιγμή...

..θα τα παρατούσες.. δεν πολέμησες όσο έπρεπε... για να αποδείξεις σε κάποιους..

...ποσο άξιζε η αγάπη μας.. έκανες πίσω... κι έφυγες... Φοβήθηκες και το ' βαλες στα πόδια.
Έμεινα πίσω... έμεινα μόνη... και το μόνο χρώμα που βρήκα για να χρωματίσω,

ήταν αυτό το μολυβί απαίσιο χρώμα....Oνειρευόμουν το ουράνιο τόξο της ζωής μου και το μόνο που κατάφερα,

είναι ο συννεφιασμένος ουρανός του σήμερα.
Μου έμειναν και τα τριαντάφυλλα..μικρούλικα και ξερά, σαν λόγια που δεν ειπώθηκαν και μπαγιάτεψαν..

ή μάλλον..σαν λόγια που ειπώθηκαν και πέθαναν.

Τα έχω κρατήσει όλα ...καθένα απ΄αυτά κι ένας λόγος ξερός..μ' ένα αγκάθι ν' ανοίγει δρόμο  μέσα μου..

ματώνοντας κάθε φορά την ψυχή μου...

Θυμάμαι...πόσο θα' θελα να μπορούσα να ξεχάσω...