Σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μου, ευχάριστη ή δυσάρεστη, συνήθιζα από παιδί να πηγαίνω στη θάλασσα και να μαζεύω άμμο σε μικρά, γυάλινα μπουκαλάκια.

Για να θυμάμαι την περίσταση, έγραφα ένα μικρό σημείωμα στο κάθε μπουκαλάκι και το βύθιζα μέσα στην άμμο του. Ο μικρός φελλός που βούλωνε το μπουκαλάκι ήταν η επισφράγιση της κάθε ευχάριστης ανάμνησης, μα και η απομάκρυνση των δυσάρεστων, πικρών στιγμών που με πλήγωσαν..

Σε κάθε έκφανση της ζωής μου, η θάλασσα μού έδινε πάντα τη θαλπωρή που χρειαζόμουν, το δροσερό αρμυρό της χάδι ήταν το άγγιγμα που η ψυχή μου χρειαζόταν, και τα κύματά της η λύση στα ζητήματα καρδιάς..

Το εκπληκτικό είναι η διαφορετικότητα της άμμου σε κάθε εποχή, σε κάθε προσωπική μου στιγμή.. άλλοτε υγρή, άλλοτε στεγνή, άλλοτε ψιλή, άλλοτε χοντρή, τραχειά, άγρια, άλλοτε απαλή..

Χθες βράδυ ένιωσα την ανάγκη να μαζέψω άμμο σε ένα μπουκαλάκι.

Κατέβηκα στη θάλασσα, τη μάγισσα της ψυχής μου. Άγρια, ανταρεμένη, θυμωμένη, ψυχρή, κανονικά θα έπρεπε να με τρέψει εις άτακτον φυγή.. κι όμως έμεινα. Άκουσα το θυμό της, το φθινόπωρο που θέριευε μέσα της, το καλοκαίρι που κούρνιασε βαθιά στο μαγικό βυθό της, φοβισμένο από την παγωνιά, σεβόμενο θαρρείς τον δροσερό του διάδοχο..το φθινοπώρο.. Άκουσα τα παραπονά της, κι εκείνη αφουγκράστηκε τα δικά μου..

Η άμμος χθες ήταν παγωμένη, μια νωπή λάσπη, νοτισμένη αρμύρα, παγωνιά και υγρασία. Τη φυλάκισα σε ένα μπουκαλάκι..

Γύρισα σπίτι παγωμένη μα βαθιά γαληνεμένη. Αντί για χαρτάκι, βύθισα μέσα στην υγρή άμμο ένα αστέρι. Ο φελλός σφάλισε καλά το μπουκαλάκι, πριν το τοποθετήσω στο κουτάκι μαζί με τα υπόλοιπα. Είναι το πιό χρυσαφένιο μα μελαγχολικό μπουκαλάκι άμμου ανάμεσα στα άλλα.. και είναι γιατί κατάπιε το θλιμμένο αστεράκι μου..

Χαμογέλασα και ένα τηλέφωνο που χτύπησε με έκανε να πάρω το βλέμμα μου από το μπουκαλάκι. Έκλεισα το κουτί. Τελικά, άμμος ήτανε.. τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.. Και άμμος θα μείνει. Όχι κινούμενη.. απλή..θαλάσσια άμμος..

 

Καλησπέρα..

   

 

 

 

 

NA M'ΑΓΑΠΑΣ
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Carlos Libedinsky
Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο

 

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι είναι γιορτή πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το ΄07
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι είναι γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί.

 

 

Μαγικοί στίχοι..σε ταξιδεύουν..σε πλημμυρίζουν συναισθήματα..

γιατί όταν πραγματικά αγαπάς.. είναι κάθε μέρα γιορτή..

 

Καληνύχτα..

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν έχεις χορέψει τανγκό έστω και μια φορά, γνωρίζεις σίγουρα τι σημαίνει να δίνεις και να δίνεσαι..

Ξέρεις πως είναι να μπαίνεις θριαμβευτικά στο κέντρο της πίστας και να αποχωρείς στα παρασκήνια με χάρη..Ξέρεις τι είναι να τα δίνεις όλα και να μην διεκδικείς τίποτα πίσω μετά το τέλος της μουσικής..Ξέρεις πως είναι να σέβεσαι τα βήματα του άλλου..Αν έχεις χορέψει μια φορά  ξέρεις πολλά..

Οι κανόνες του χορού ορίζονται από τον άλλο,εσένα και το timing..(όρος με μεταφυσική αξία στη δική μου θεώρηση των πραγμάτων)το οποίο αποφασίζει για τη μουσική και το ρυθμό..συντονίζει ή αποσυντονίζει.

Κάθε σημαντική παράσταση είναι και μια μοναδική επίδειξη δεξιοτήτων τόσο για σένα όσο και για τον παρτενέρ σου.Αρχικά οι κινήσεις σας είναι πλήρως εναρμονισμένες και η αίσθηση πηγαία, ενιαία, ανάλαφρη,ξεκούραστη και όλο χάρη..σαν να κατευθύνεστε ως δια μαγείας από αόρατες εξωτερικές δυνάμεις.'Οσο υπάρχει υπάρχει αυτό το αρχικό momentum μεγαλουργείς με τον άλλο.

Ένα σου βήμα μπροστά είναι αυτόματα ένα του βήμα πίσω..χωρίς προσυνεννόηση χωρίς προσχεδιασμό.

Πέφτεις απροειδοποίητα..αφήνεσαι και προσγειώνεσαι απαλά σε χέρια στιβαρά..προνοητικά.

Προετοιμάζεστε μαζί για τη δύσκολη φιγούρα κι όταν την ολοκληρώσετε, κοιτάζεστε στα

μάτια με συνομωτική περηφάνεια. Άλλες φορές ο ρυθμός υπαγορεύει ταχύτητα και συγχρονισμένες κινήσεις κι άλλες φορές η στιγμή απαιτεί αυτονομία και δημιουργικό αυτοσχεδιασμό για να σώσεις

κάποιο στραβοπάτημα του άλλου ή δικό σου..χωρίς να πληγώσεις το χορό και να προδώσεις τη χάρη.

Τον καταλυτικό της ρόλο παίζει και η παύση..η στιγμή ανάμεσα,όπου το μόνο που ακούγεται είναι

το κοινό λαχάνιασμα από την προσπάθεια που έχετε κάνει ως εδώ, το μέτρημα των αναπνοών και ο

απολογισμός των κόπων.

 

Κάποια στιγμή μοιραία θα τελειώσει η μουσική..Αν τα καταφέρεις μέχρι το τέλος και δώσεις μια

δυνατή, αληθινή ερμηνεία..κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια με σεβασμό και τον αποχαιρετάς με εκτίμηση. Δεν έχει σημασία αν έκανε ή εκανες κάποια faux pas..Καταλάβατε και αναγνωρίσατε τα

λάθη σας και οι δύο. Του τα συγχώρησες και στα συγχώρησε..

Στην τελευταία κίνηση,στην τελευταία νότα (πάντα υπάρχει ένας ήχος που σηματοδοτεί το φινάλε)..

ο ένας αφήνεται στα χέρια του άλλου,του πιο δυνατού.

Πάντα ο ένας αφήνει κι ο άλλος αφήνεται..

Τα τρισήμιση λεπτά που διαρκεί το κάθε τανγκό, μετράνε για χρόνια..

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι να ξέρεις ότι έδωσες τον  εαυτό σου για την καλύτερη σου ερμηνεία.Μπήκες και βγήκες από το χορό με χάρη..χωρίς να προδώσεις ούτε τον εαυτό σου ούτε και τον παρτενέρ σου..

 

Και τώρα, μετά το τανγκό, αποσύρεσαι στον πάγκο.Εκεί όπου κάθεσαι μόνος, για να ανακτήσεις τις

δυνάμεις σου και την αναπνοή σου..για να κάνεις τις παρατηρήσεις σου και την αυτοκριτική σου.

Μακριά από την πίστα και τα φώτα..μόνος..

Από το κέντρο της προσοχής, στο απόκεντρο της περισυλλογής..

Τώρα δεν θέλεις πια να σε κοιτάνε..θες μόνο να κοιτάς και να ακούς τη μουσική των άλλων..

Στη ζωή του καθενός, οι σχέσεις-τανγκό είναι ελάχιστες ή και ανύπαρκτες..

Όποιοι "χόρεψαν" έτσι θριαμβευτικά με κάποιον, έστω και για μια φορά, θα είναι για πάντα βαθιά χαραγμένο στη μνήμη τους..

Να χορέψεις τανγκό πολλές φορές στη ζωή σου,μάλλον δεν πρόκειται να σου τύχει..γιατί εργολαβία το τανγκό δεν γίνεται,δεν είναι τσιφτετέλι..

Εξάλλου..it takes two to tango..

 

 

Καληνύχτα..

 

 

Ένας δρόμος ανοίγεται μπροστά σου.. δεν τον βλέπεις ολόκληρο γιατί έχει στροφές..

Μερικές φορές έχεις διαλέξει εσύ αυτό τον δρόμο.. άλλες όχι και άλλες απλά νομίζεις ότι είναι ο σωστός.

Σε κάθε στροφή που περνάς βλέπεις και λίγο ακόμα από την συνέχεια του. Δεν μπορείς να δεις το τέλος του δρόμου από μακριά παρά μόνο όταν πλησιάσεις. Μπορεί να είναι απότομος μετά από μια στροφή ή μπορεί να τον βλέπεις σαν τέλος μιας ευθείας. Σ' αυτό το δρόμο πολλοί μπαίνουν στη διαδικασία να ακολουθήσουν μικρά δρομάκια για να φτάσουν πιο γρήγορα..
Το μυστικό είναι να μην κλέψεις στην διαδρομή, γιατί δεν έχει νόημα να φτάσεις στο τέλος αν δεν την έχεις δει όλη.

Σ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής το τοπίο..ο καιρός.. και η κατάσταση του δρόμου εναλλάσσονται συνεχώς.. Θα δεις μέρη με ψηλά δέντρα που κάνουν σκιά.. είναι το κατάλληλο μέρος για μια ζεστή μέρα..αλλά θα  περάσεις και από ξέφωτα που δεν μπορείς να καλυφτείς από μια μπόρα.

Το μυστικό είναι να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή.

Μπορεί να συναντήσεις διαδρομή με λακκούβες ή δρόμο σχεδόν χωμάτινο με πέτρες. Μπορεί όμως και να περπατήσεις πάνω σε δρόμο στρωμένο με πανάκριβα χαλιά. Το μυστικό είναι να μπορείς να αποφύγεις τις λακκούβες αλλά και να απολαύσεις την πολυτέλεια περπατώντας σε μαλακούς χνουδωτούς κόμπους.
Μπορεί να πέσεις σε καταιγίδες και σε ηλιόλουστες μέρες. Το μυστικό είναι να είσαι εφοδιασμένος με μια ομπρέλα και ένα αδιάβροχο, τότε δεν θα σε νοιάζει τίποτα.
Δεν είσαι ο μόνος που στον ίδιο δρόμο, θα δεις και άλλους,  όπως σε κάθε δρόμο ή ταξίδι..

Πολλές φορές πιάνουμε κουβέντα με συνταξιδιώτες.. έτσι και εδώ θα βρεις κάποιους που μαζί τους θα διασχίσεις μικρά ή μεγάλα κομμάτια από την διαδρομή. Ευτυχώς ή δυστυχώς μόνο όταν πλησιάζεις στο τέλος της διαδρομής θα καταλάβεις ποιοι από αυτούς είχαν τον ίδιο προορισμό με σένα.      

Δεν ξέρω πόσο εύκολο θα είναι να βρεις έναν ή και παραπάνω άλλους που να τερματίσετε με μικρή χρονική διαφορά.. ή και μαζί..το ταξίδι θα δείξει..

Άρα, δεν κόβεις δρόμο, παίρνεις εφόδια.. αδιάβροχο και ομπρέλα. Προσπαθείς να είσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή και φροντίζεις να έχεις καλή παρέα.
'Ομως..το μεγαλύτερο όλων των μυστικών είναι στην διαδρομή να έχεις διαλέξει τα σωστά παπούτσια. Πρέπει να φροντίσεις να έχεις όσο το δυνατόν πιο άνετα παπούτσια. Σωστά στο νούμερο σου και να σου αρέσουν..
Εδώ και καιρό δεν μπορώ να κάνω εύκολα τα επόμενα βήματα, τα παπούτσια που φοράω τον τελευταίο καιρό δεν μου αρέσουν και δεν μου κάνουν πια. Ίσως και να μην μου χρειάζονται κιόλας.
Οι συνταξιδιώτες μου είναι ίδιοι με μένα.. Κάποιοι από αυτούς έχουν ήδη βγάλει τα παπούτσια τους, κάποιοι ετοιμάζονται..Μέχρι να βρω καινούρια θα τα βγάλω. Σε λίγο, όλοι εμείς που περπατάμε στην ίδια παρέα - σ' αυτό το κομμάτι του δρόμου και ελπίζω και για πολύ ακόμα- να βγάλουμε τα στενά παπούτσια μας και να χορέψουμε ξυπόλητοι στην βροχή. Χωρίς αδιάβροχο και χωρίς ομπρέλα. Τουλάχιστον θα έχουμε απαλλαγεί από τα στενά παπούτσια και θα έχουμε καλή παρέα.

Εκείνοι που πρέπει να καταλάβουν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβαν..

 

 

     Καμμιά φορά είναι χάρτινα και μία σπίθα είναι αρκετή..

 Κι ένα δάκρυ είναι λίγο για να σβήσει τις φλόγες..

Καμμιά φορά είναι χάρτινα σαν εκείνα τα καραβάκια

που έφτιαχνα και τα ταξίδευα με το νου μου..

 

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν νερό που τα

 δάκτυλα μου δεν μπορούν να  κρατήσουν..

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν τον αέρα που

 στις χούφτες μου δεν μπορώ να  κλειδώσω..

 

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν την

 αίσθηση εκείνου του φιλιού που κι αν

 θυμάμαι  τη  γεύση του με λέξεις

 δεν  μπορώ να  περιγράψω..

 

 Καμμιά φορά είναι πέτρινα σαν κι εκείνα

 τα βότσαλα που πετούσα στη δική μου παραλία

 όλο και πιο μακριά.. όλο και πιο μακριά

 για να δω ως που μπορεί να φτάσει..

 

 Καμμιά φορά είναι πέτρινα σαν κι εκείνο

 το τείχος που  ποτέ δεν θα πέσει..

 Σαν εκείνη την υπόσχεση που το βάρος της

 τους ώμους μου λύγισε..

 

 Τα όνειρα είναι λόγος ύπαρξης..

 και δεν σταματούν πουθενά..

 αν τους το επιτρέψουμε..

 

 

 Καληνύχτα..και όνειρα γλυκά..

 

 

 

Αγαπημένο μου..

 

Σου γράφω αυτό το γράμμα και τα σκισμένα του κομμάτια θα τα σκορπίσω στη θάλασσα..εκεί που πηγαίνω και απλώνω τις σκέψεις μου.

Κι όπως εκείνες ανακατεύονται με το κύμα και βυθίζονται, σκορπίζονται, χάνονται κι εμφανίζονται ξανά, έτσι κι αυτές μου οι λέξεις θα κάνουν την πορεία τους μέσα στο υγρό στοιχείο, αλλάζοντας θερμοκρασία, ρυθμό ροής και χρώματα.

 

 

Αγαπημένο μου..

 

Αν και γνωρίζω πως το παζλ απ’ αυτά τα κομμάτια δεν θα μπορέσει ποτέ κανείς να το σχηματίσει ξανά,γιατί άλλα απ’ αυτά θα έχουν διαλυθεί, άλλα θα έχουν ξεπλυθεί, κι άλλα θα έχουν χαθεί..ωστόσο οι λέξεις που θα τα έχουν αποτελέσει, είμαι σίγουρη πως κατά κάποιον τρόπο θα συνεχίσουν να υπάρχουν.. Κι όχι μονάχα ως λέξεις!

Βέβαια, νιώθω πως γνωρίζεις το περιεχόμενο απ’ αυτό μου το γράμμα πριν καν το γράψω.

Γιατί είσαι μέσα μου, κομμάτι της ψυχής και της σκέψης μου, της ύπαρξης και της ανυπαρξίας μου. Κι ίσως .. να μου έχεις υπαγορεύσει κι εσύ ένα μέρος του και να με έχεις προτρέψει να το γράψω.

Πώς άλλωστε θα είχα την τόσο έντονη επιθυμία να μεταφέρω στο χαρτί αυτά τα συναισθήματα που νιώθω για σένα και να θέλω κιόλας να γίνουν ένα με τη φύση που μέσα της κινούμαι;

Σαν να έχω την παρόρμηση να σκορπίσω τα κομμάτια μας όσο μακρύτερα γίνεται.. κι όχι για να φύγουν από μέσα μου, όχι..

Εκεί, θα υπάρχουν πάντα. Μα για να τα κάνω χειροπιαστά, να τα χαϊδέψω, να τα φιλήσω, να τα μυρίσω. Και ξέρεις πολύ καλά, πως μ’ αρέσει να λειτουργώ με όλες μου τις αισθήσεις..

 

Αγαπημένο μου..

 

 Είσαι το κομμάτι μου εκείνο που δεν θα το φέρω σ’ αυτόν τον κόσμο. Θα σε κρατήσω στον κόσμο της σκιάς, των ονείρων και της μοίρας.

Μόνο που αυτή τη φορά, ρόλο για τη μοίρα σου θα παίξω εγώ..

Μη με κατηγορήσεις γι’ αυτό. Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος, καλό ή κακό..

Ποιος ορίζει άλλωστε τα νοήματα και ποιος μπορεί να κρίνει τη διαφορά τους ανάλογα με τς στιγμές;

Είσαι η εικόνα που θα κρατήσω μέσα μου και που θα της δώσω τα χρώματα, το σχήμα και το μέγεθος που ονειρεύομαι.

Είσαι η φωνή που ηχεί στο νου μου και που με κάνει να γελάω κάθε φορά πιο δυνατά ή να κλαίω κάθε στιγμή πιο γοερά.

Είσαι ο ήλιος και το φεγγάρι μου. Το φως και το σκοτάδι μου. Είσαι..είσαι η βροχή που πέφτει στάλα στάλα μέσα μου. Η δύναμη και η αδυναμία μου. Η φωνή και η σιωπή μου. Είσαι η ευτυχία και η μελαγχολία μου.

 

Αγαπημένο μου..

 

Δεν θα σου γράψω τους λόγους που έχω πάρει αυτή την απόφαση..Ας πούμε πως ορισμένοι κύκλοι έχουν κλείσει κι έχω γίνει διαφορετική..

Ας πούμε πως έχω πάει σε άλλα μονοπάτια..ή ας πούμε πως δεν θέλω να διαπιστώσω πως ακόμα δεν έχω αλλάξει..

Ίσως να τα θεωρήσεις δικαιολογία όλα αυτά..ίσως και να είναι..

Δέξου όμως πως μ'αυτόν τον τρόπο θα υπάρχεις στο μυαλό μου και θα μου δίνεις περισσότερη έμπνευση για να κάνω τα αποτυπώματά μου ακόμα πιο  κόκκινα..

 

.

Αγαπημένο μου..

 

Μη με πεις εγωίστρια. Σκέψου το, μα μη μου το φωνάξεις. Δέξου πως ζεις και θα ζεις μέσα μου και συνέχισε να μου υπαγορεύεις λόγους για να ανασαίνω.

.
Κι εγώ...εγώ...θα σε φροντίζω, θα σε μεγαλώνω, θα σου σκουπίζω τα δάκρυα, θα σου ψιθυρίζω γλυκόλογα, θα σ’ έχω αγκαλιά, θα σ’ αγαπώ...

...κι ας μείνεις για πάντα το..

...αγέννητο παραμύθι μου.. 

                                                                    Καληνύχτα....

 

 

 

 

Οι μεγάλες αγάπες δεν λένε πολλά λόγια.. στέκουν δίπλα σου αμίλητες κάνοντας το έργο τους πράξη.

Σου δίνονται ολόψυχα..

Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν νικητές και ηττημένους.

Σαν διάττοντες αστέρες χάνονται και ξαναβρίσκονται, μια ιδιότητα που οι
μεγάλες αγάπες έχουν..

Είναι εκείνη η φλόγα που επίμονα τρεμοπαίζει στο σκοτάδι
της ψυχής σου..

 

 

 

 

Πόσες φορές χρειάζεται να εξηγήσει κανείς αυτό που είναι..?
Καμμιά.. Απλώς είναι..


Όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει..

Όποιος δεν καταλαβαίνει τη σιωπή σου.. δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου..

  

 

 

 

 

 

  

 

 

Άραγε εκπληρώνονται ποτέ οι προσδοκίες μας.. γίνονται ποτέ πραγματικότητα ?

      Μήπως εξαρτώνται όλα από το τι ζητάμε? Ποιές είναι οι μεγάλες και ποιές οι μικρές?

           Υπάρχει μέτρο σύγκρισης?  Μήπως το " λίγο" είναι το καλύτερο?  αλλά από την άλλη μεριά,

πως ορίζεις το " λίγο" και το "πολύ" όταν πρόκειται για αυτό που θέλει η καρδιά?
"  Μεγάλες προσδοκίες.."

Θα πρέπει ίσως να τις αφήσουμε ελεύθερες στον άνεμο να ταξιδέψουν,
               ίσως φτάσουν εκεί που θέλουμε .. ίσως τις ίδιες προσδοκίες να έχει και ο παραλήπτης τους.. αν υπάρξει..

Άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις, απλά προσδοκείς και περιμένεις- τι άλλο μπορείς να κάνεις..."
" Οι μεγάλες προσδοκίες αξίζει να είναι ελεύθερες να ταξιδεύουν και αξίζει να έχουν ένα τόπο να σταθούν όταν  χρειαστεί.."

Όπως η καρδιά..

Καληνύχτα