Κοίταξα τον ουρανό απόψε.

Είδα τα σύννεφα και ανέβηκα εκεί ψηλά..

Μαζί τους.

 Καμία αλήθεια δεν θα πω και απόψε...μόνο ένα ακόμα παραμύθι...
ένα παραμύθι για σένα που σου το χρωστώ...
για τα χείλη σου που σχεδόν ποτέ δεν λένε αυτό που προστάζει η καρδιά σου τώρα...
για τις άμυνες που  κρατάς για μένα χωρίς αυτό να μου αξίζει...

Για την δύναμη που δείχνεις χωρίς αυτή να υπάρχει…
για τα χέρια σου που με άγγιξαν και ακόμα έχω σημάδια...
για τα μάτια σου που πάντα προδίδουν ένα κρυφό "αγαπώ"...
για όλες τις μικρές μας βόλτες που ξεκινούσαν για κοντινούς προορισμούς και έφταναν σε μακρινούς ...

για όλες τις υπέροχες μέρες..νύχτες  που πέρασαν μαζί σου και  που έμοιαζαν μια ολόκληρη ζωή..
για όλες τις φορές που με κόλλησες στον τοίχο και δεν μπορούσα να πω κάτι παραπάνω...
για όλα τα "πρέπει" που μου έμαθες να ακολουθώ ενώ καθόλου δεν ήθελα...
για όλα τα όνειρα που έκανα μαζί σου και ποτέ δεν θα βγουν αληθινά...
για όλα τα όνειρα που έκανα εν αγνοία σου....
και για τα δικά σου όνειρα που δεν τόλμησες  ποτέ να πεις...
για κάθε αποχαιρετισμό  μας ...
χωρίς  δάκρυα πάντα για να μην γίνεται πιο δύσκολος...
για την φιγούρα σου που απομακρύνεται ώσπου δεν την βλέπω πια...
για την φιγούρα που μένει πίσω μισοάδεια πια αφού έφυγες εσύ άλλη μια φορά...
για την ίδια φιγούρα που πάντα μένει να περιμένει άλλη μια φορά μέχρι να ξαναρθείς..

για ……χμμμ..

Μια φορά κι έναν καιρό..

μια βροχερή μέρα..

σε μια βροχερή χώρα..

δύο σταγόνες συναντήθηκαν μεταξύ τους..

Τότε οι σταγόνες άρχισαν να μιλάνε..

η μία μίλησε στην άλλη για την ιστορία της..

Εγώ έρχομαι από μακριά..

από πολύ ψηλά.. ο καλός Θεούλης ήμερα ήταν θλιμμένος..

δεν αντέχει να βλέπει τους ανθρώπους που αγαπάει να βασανίζονται..

και για να το δείξει αυτό σε όσους τον νοιώθουν και τον αγαπάνε..

έστειλε αυτή την δροσιστική και γλυκειά βροχή σήμερα..

Εγώ δεν έρχομαι από τόσο μακριά.. 

έρχομαι από τα όμορφα μάτια ενός απλού ανθρώπου..

που αναρωτιέται γιατί η ζωή να είναι τόσο απλή αλλά ταυτόχρονα και πολύπλοκη μαζί..

τόσο όμορφη αλλά και τόσο σκληρή..

Οι δύο σταγόνες συναντήθηκαν στο πρόσωπο ενός απλού ανθρώπου..

που περπατούσε μέσα στη βροχή..

περπατούσε μέσα στη βροχή γιατί το να αφεθείς ελεύθερος και να περπατάς μέσα στη βροχή

χωρίς να σε νοιάζει τι συμβαίνει και να βρέχεσαι είναι πολύ σημαντικό..

και η συνάντηση των δύο αυτών σταγόνων μπορεί να σημαίνει πως κάποιοι από τους ανθρώπους

που αγαπάει ο καλός Θεούλης να μην βασανίζονται πια και η ζωή γι΄αυτούς τους ανθρώπους

να είναι πολύπλοκη ίσως λίγο τρελή.. μα πάνω απ΄ όλα  πάρα πολύ όμορφη..

Καληνύχτα..

Το ψέμα έχει χρώμα μαύρο και οι λέξεις ζωγραφίζονται πάνω του ολόλευκες... τόσο ζωντανές... τόσο απίστευτα όμορφες...
Οι εικόνες σχηματίζονται μέσα του λαμπερές... απίθανες...ταξιδιάρικες... πολύχρωμες...
και γίνεται το μαύρο ψέμα αόρατο, χαμένο, το κρύβουν οι ζωγραφιές, το εξαφανίζουν οι ομορφιές που με μαεστρία έβαλαν πάνω του .
Λίγο να διψάει η ψυχή από χρώμα , θα το ρουφήξει μέχρι να στεγνώσει , μέχρι να μπει με ορμή μέσα και θα πλημμυρίσει το σύμπαν πολύχρωμα, πανέμορφα ψέματα , από αυτά που δεν πάει η καρδιά να τα αμφισβητήσει , δεν τολμάει το μυαλό να τα διασταυρώσει , δεν πλησιάζει η λογική να τα σαρώσει , να τα διαλύσει , να τα κάνει χώμα , να τα εξαφανίσει από προσώπου γης , να τα εξατμίσει από το μυαλό, την καρδιά...
Κι έτσι γίνεται το ψέμα η μεγαλύτερη αλήθεια , αυτή που δίνει φως στο κόσμο , που γαληνεύει τη ψυχή...
Γίνεται το μαύρο το χρώμα μου... ως να με ξεθωριάσει και να γίνουμε ένα...
Να ενωθούμε μέσα στο μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου και να μείνουν πολύχρωμες σταγονίτσες μας εδώ κι εκεί...
Αγαπάω αυτά τα ψέματα , τα αφήνω να με ταξιδεύουν...
Είναι σα να περπατάς στα σύννεφα , να κοιτάς τη γη από ψηλά τραγουδώντας , να πετάς , να στροβιλίζεσαι , να είσαι ο πιο τολμηρός , ο ανίκητος , πιο δυνατός από βράχο , πιο απαλός από χνούδι , πιο όμορφος από ανατολή και να ξέρεις ότι δε θα πέσεις ποτέ και όσα μάζεψες θα μείνουν στην καρδιά σου φυλαχτό... αληθινό φυλαχτό...γιατί μπορεί να ζεις το ψέμα σου αλλά ξέρεις ότι ονειρεύεσαι , ξέρεις ότι το μικρό κομματάκι ολόλευκης αλήθειας που όλοι κρύβουμε θα γίνει φως εκτυφλωτικό , τέτοιο φως που αναγκάζει τα μάτια να κλείσουν και τη ψυχή να λαχταρήσει τη σκιά της...

Εκεί, βλέπεις; Πέρα από τη θάλασσα !

Υπάρχει μία γη, όπου θα πάμε, να αλλάξει η ζωή μου .. 

Επιστροφή στα όνειρα και .... Να ξεφύγουμε από το παιχνίδι. .. ξανά!

Εκεί, θα φορέσει το καλύτερο φόρεμα της η αξιοπρέπεια που έχει χάσει το χρώμα της !

Γιατί ότι ήμουν ταπεινώθηκε και μου προκάλεσε πόνο.

Πουλώ λοιπόν τις μνήμες - διαγράφω την αγάπη με τα επακόλουθα της .-

Κοιτώ το παρελθόν από την προβλήτα για να φεύγει ... σιγά- σιγά να εξαφανίζεται.

Μαγεία είναι!! ...

Είναι μαγεία που εξακολουθούν να υπάρχουν τα όνειρα ΧΩΡΙΣ να κοιμούνται ποτέ ...

Είναι μια ισορροπία πάνω στην τρέλα..

Σκέφτομαι ... ένα μέλλον που γεννήθηκε από ένα εχθρικό παρελθόν ..

Μαγεία είναι... ...

Όλα είναι μαγεία... ...

Μαγεία ζωής... ...

Μαγεία κι ας έχω πεθάνει .. ...

Μαγεία που έχω ξαναγεννηθεί ...

Κι αυτό οφείλεται σε σένα...και τη  ζωγραφική σου..

"....τώρα που γρήγορα νυχτώνει, σαν παραμύθι θα στο πω...
ότι αγαπάς δεν τελειώνει..κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ..."

Μίλτος Πασχαλίδης

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς.
Πιο βαθιά.. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα.
Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά.. μεγάλος και άγριος.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων...αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν.

Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν επειδή υπάρχουν οι πρώτοι.

Η ευτυχία ανήκει φυσικά σε αυτούς που γελούν.

Η " ευτυχία" εξαγοράζεται, ο πόνος όχι, είναι free!

Πιο βαθιά...
.
.
.
Αλλάζει ο κόσμος το ' πα? Το' πα..

      Ανακάλυψα καινούριους διαδρόμους σε αυτόν τον λαβύρινθο. 

Το παιχνίδι γίνεται πιο συναρπαστικό, δεν το περίμενα.

Για την έξοδο ούτε λόγος. Δεν την ψάχνω καν...Ξεχάστηκε κι αυτή.

Πιο βαθιά...
.
.
.
Η παράνοια απέχει ένα βήμα από την λογική. Αλλά ποιος είναι τρελός και ποιος σώφρων? Ποιος θα το βρει? Αδιαφορώ... Εγώ βαφτίζω τρελό όποιον φοράει μάσκα και προσποιείται τον ευτυχισμένο. Εσύ βαφτίζεις εμένα τρελή που μιλάω μόνη μου και που ονειρεύομαι δυνατά και που δεν σου μοιάζω και...
Αηδίασα με τόση ασχήμια γύρω. Μα που την κρύψαν την Ομορφιά, γμτ?

Γέμισε ο κόσμος μας " ευτυχισμένους" και αδιάφορους..
Ας είναι... Αδιαφορώ και γι' αυτό. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Πόσο ακόμα? Μέχρι που φτάνει? Έχει πάτο η μοναξιά?