Καμία αλήθεια δεν θα πω και απόψε...μόνο ένα ακόμα παραμύθι...
ένα παραμύθι για σένα που σου το χρωστώ...
για τα χείλη σου που σχεδόν ποτέ δεν λένε αυτό που προστάζει η καρδιά σου τώρα...
για τις άμυνες που  κρατάς για μένα χωρίς αυτό να μου αξίζει...

Για την δύναμη που δείχνεις χωρίς αυτή να υπάρχει…
για τα χέρια σου που με άγγιξαν και ακόμα έχω σημάδια...
για τα μάτια σου που πάντα προδίδουν ένα κρυφό "αγαπώ"...
για όλες τις μικρές μας βόλτες που ξεκινούσαν για κοντινούς προορισμούς και έφταναν σε μακρινούς ...

για όλες τις υπέροχες μέρες..νύχτες  που πέρασαν μαζί σου και  που έμοιαζαν μια ολόκληρη ζωή..
για όλες τις φορές που με κόλλησες στον τοίχο και δεν μπορούσα να πω κάτι παραπάνω...
για όλα τα "πρέπει" που μου έμαθες να ακολουθώ ενώ καθόλου δεν ήθελα...
για όλα τα όνειρα που έκανα μαζί σου και ποτέ δεν θα βγουν αληθινά...
για όλα τα όνειρα που έκανα εν αγνοία σου....
και για τα δικά σου όνειρα που δεν τόλμησες  ποτέ να πεις...
για κάθε αποχαιρετισμό  μας ...
χωρίς  δάκρυα πάντα για να μην γίνεται πιο δύσκολος...
για την φιγούρα σου που απομακρύνεται ώσπου δεν την βλέπω πια...
για την φιγούρα που μένει πίσω μισοάδεια πια αφού έφυγες εσύ άλλη μια φορά...
για την ίδια φιγούρα που πάντα μένει να περιμένει άλλη μια φορά μέχρι να ξαναρθείς..

για ……χμμμ..