Σε βλέπουν να μιλάς με διάθεση..να γελάς..νομίζουν ότι είσαι ευτυχισμένη..πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο μυαλό τους..

Έχεις μάθει όμως πια να προσποιείσαι ότι όλα είναι μια χαρά..να κουκουλώνεις γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου πριν προλάβει κανείς να την αντιληφθεί..να γελάς ανούσια με ένα χαμόγελο ψεύτικο..τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει κι εσύ ποτέ.

Ντρέπεσαι..

Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της..πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους και προσπαθείς να απομονώσεις ότι επώδυνο βιώνεις μέσα σου. 

Έρχονται όμως στιγμές που κουράζεσαι..δεν αντέχεις άλλο να υποκρίνεσαι..

Μένεις μόνη και νοιώθεις όπως όταν βλέπεις εφιάλτη.. είσαι ανήμπορη ν'αντιδράσεις..χαμένη σε πολλά και παράλογα ερεθίσματα..η αντοχή σου ανύπαρκτη..η απόγνωσή σου μεγάλη..

Βρίσκεσαι στη μέση ενός κυκλώνα..χάνεσαι..

Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς κι άλλα τόσα για να κάνεις..

Χάνεσαι..χάνεις..τί? Ανθρώπους..χρόνο..στιγμές..ζωή..

Κερδίζεις..τί? Θλίψη..απαισιοδοξία..δυστυχία..χάος..

Μένεις μόνη..κλείνεσαι στον εαυτό σου..και η μόνη σου διέξοδος το γράψιμο..

Γράφεις για νεράιδες με μαγικά ραβδιά..αστεράκια κι αστερόσκονη..πρίγκηπες..έρωτες και λόγια

όμορφα αποτυπωμένα με μαύρο χρώμα..το αγαπημένο σου..

Εκλιπαρείς να σε πάρουν μακριά..να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση..να σωθείς..

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι..

Κάνε κάτι επιτέλους..

Κάποιοι σου δίνουν το χέρι τους..Απλώνεις το δικό σου..

Δειλιάζεις και το μαζεύεις..και πάλι μόνη..

Κάνε κάτι ..