LIANA'S SPACE

Σε βλέπουν να μιλάς με διάθεση..να γελάς..νομίζουν ότι είσαι ευτυχισμένη..πλάθουν ένα σωρό ιστορίες για σένα στο μυαλό τους..

Έχεις μάθει όμως πια να προσποιείσαι ότι όλα είναι μια χαρά..να κουκουλώνεις γρήγορα τη γύμνια της ψυχής σου πριν προλάβει κανείς να την αντιληφθεί..να γελάς ανούσια με ένα χαμόγελο ψεύτικο..τόσο που όμοιό του ψέμα δεν έχεις δει κι εσύ ποτέ.

Ντρέπεσαι..

Φοράς στη δυστυχία σου τα καλά της..πλέκεις τα προβλήματά σου με φιόγκους και προσπαθείς να απομονώσεις ότι επώδυνο βιώνεις μέσα σου. 

Έρχονται όμως στιγμές που κουράζεσαι..δεν αντέχεις άλλο να υποκρίνεσαι..

Μένεις μόνη και νοιώθεις όπως όταν βλέπεις εφιάλτη.. είσαι ανήμπορη ν'αντιδράσεις..χαμένη σε πολλά και παράλογα ερεθίσματα..η αντοχή σου ανύπαρκτη..η απόγνωσή σου μεγάλη..

Βρίσκεσαι στη μέση ενός κυκλώνα..χάνεσαι..

Τόσα και τόσα πράγματα για να σκεφτείς κι άλλα τόσα για να κάνεις..

Χάνεσαι..χάνεις..τί? Ανθρώπους..χρόνο..στιγμές..ζωή..

Κερδίζεις..τί? Θλίψη..απαισιοδοξία..δυστυχία..χάος..

Μένεις μόνη..κλείνεσαι στον εαυτό σου..και η μόνη σου διέξοδος το γράψιμο..

Γράφεις για νεράιδες με μαγικά ραβδιά..αστεράκια κι αστερόσκονη..πρίγκηπες..έρωτες και λόγια

όμορφα αποτυπωμένα με μαύρο χρώμα..το αγαπημένο σου..

Εκλιπαρείς να σε πάρουν μακριά..να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση..να σωθείς..

Όμως τα προβλήματα δεν λύνονται έτσι..

Κάνε κάτι επιτέλους..

Κάποιοι σου δίνουν το χέρι τους..Απλώνεις το δικό σου..

Δειλιάζεις και το μαζεύεις..και πάλι μόνη..

Κάνε κάτι ..

 

 

 

 

 

Δεν την αντέχω μάλλον εγώ την αγάπη..

Όχι επειδή με πνίγει..
Αλλά επειδή εκείνη δεν με συμπάθησε ποτέ και πολύ κι έτσι δεν τη θυμάμαι..
Κι ό,τι δεν θυμάσαι, συνήθως το φοβάσαι.
Είναι ένα τέρας κρυμμένο στην ντουλάπα.
Ένα τέρας με κίτρινα μάτια, που το έχεις κλειδώσει για να μη σε κατασπαράξει.
Από μικρό παιδί η αγάπη ήταν το όνειρό μου – που ποτέ δεν εκπληρώθηκε.
Μόνο κάποιες φορές, μόνο για λίγο.
Ύστερα φύσαγε πάντα Θεέ μου ένας Βοριάς και τα έπαιρνε όλα, σαν να μην υπήρχε ποτέ τίποτε.
Κι έμενα πάντα να κρυώνω.
Όλη μου τη ζωή υποφέρω από κρύο, ακόμα κι όταν οι άλλοι καίγονται στον καύσωνα.
Μου λένε πως φταίει η χαμηλή μου πίεση..εγώ ξέρω καλά τι φταίει.
Είναι κάτι βράδια σαν κι αυτό που έχω μια γεύση πικρή στο στόμα, σαν να στραγγίζει δηλητήριο.
Κι είναι και κάτι βράδια που κλείνω την πόρτα μου, την κλειδώνω δυο φορές και βάζω την «προστατευτική» αλυσίδα.
Νιώθω σαν πληγωμένο αγρίμι, δεν θέλω να με πλησιάζει κανένας κι ούτε να περιμένω απολύτως τίποτα. Ούτε τηλέφωνα να χτυπήσουν, ούτε πόρτες ούτε τίποτε.

Και απ' την άλλη, λιώνω μέσα μου από την προσδοκία, από την πόρτα που άνοιξε και μου θύμισε πως διψάω τόσο μα τόσο πολύ που χρειάζομαι έναν Αμαζόνιο αγάπης για να ξεδιψάσω.
Είναι απίστευτο τελικά πόσο ασφαλές είναι να μην προσδοκάς.. δεν έχεις από τίποτα να διαψευτείς και αυτό από μόνο του είναι πολύ «προστατευτικό».
Ψέματα..
Τίποτα..
Ούτε αλυσίδες, ούτε “ψυχοπροφυλακτικά” μπορούν να προστατέψουν.
Ίσως γιατί το μόνο που θέλω εκεί στο βάθος που λιώνω είναι να βουλιάξω για λίγο στην τρυφερότητα και να μείνω εκεί πέρα, στην κούνια, στην ψευδαίσθησή της.
Ίσως γιατί μεγαλώνοντας δυο πράγματα μπορεί να συμβούν: ή να γίνεις πιο ανθεκτικός στον πόνο ή πιο ευάλωτος.
Νομίζω πως αυτή την εποχή μέσα μου εναλλάσσεται μια το ένα μια το άλλο.
Πού θα πάει, λέω, θα σταθεροποιηθεί κάποια στιγμή, ή προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.
Το μόνο που ανακαλύπτω αργά και τρομακτικά είναι πως τελικά έχω τόση μα τόση αγάπη και τρυφερότητα να δώσω μέσα μου, που τρομάζω κι εγώ η ίδια από το μέγεθός τους.
Άλλη τόση, όμως, θέλω και να πάρω...
Καλύτερα να μην ήθελα τίποτα, όπως μου συνέβαινε αιώνες τώρα...
Γιατί εκεί βρίσκεται το Βατερλώ μου... Όταν ζητάω κι εγώ να πάρω...
Απλά πράγματα, τίποτα σπουδαίο, μη νομίζεις. Σεβασμό για αρχή, λίγη αγάπη γι' αργότερα.
Σκέτο Βατερλώ σου λέω...
Δεν με πάει η αγάπη.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να 'χουν πάψει όλα αυτά, να 'χουν σιωπήσει, να 'χουν τελειώσει.
Αλλά ποιος είπε πως θα μου χαριστεί κάτι σ' αυτήν τη ζωή..

Αυτή δεν γνωρίζει την τακτική του marketing.. αγοράζεις ένα και παίρνεις άλλο ένα δώρο!
Και ως γνωστόν, life is a bitch..

 

Καληνύχτα..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is it getting better ?
Or do you feel the same..
Will it make it easier on you now
You got someone to blame
You say...

One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

Did I disappoint you ?
Or leave a bad taste in your mouth ..
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's...

Too late
Tonight
To drag the past out into the light
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One...
Have you come here for forgiveness ?
Have you come to raise the dead..
Have you come here to play Jesus
To the lepers in your head

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we
Hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt
One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other

One..life

One..

 

 

 

 

Κλεφτές ματιές.. στις άσπρες σελίδες..Γράμματα. Λέξεις. Κείμενο. Δικό μου. Το βρήκα κάπου, ψάχνοντας για κάτι άλλο, όπως συνήθως. Ημερολόγιο παλιό. Σκέψεις ξεχασμένες. Λεπτομέρειες. Καθημερινές. Ζωή. Παλμός. Ψυχή. Ματιές διαφορετικές. Ξαπλωμένη τώρα και διαβάζοντας το, βλέπω τις εικόνες που βγαίνουν από μέσα του και απορώ. Απορώ με μένα...

Θυμάμαι τα γεγονότα, θυμάμαι τα αισθήματα που μου δημιούργησαν. Αισθήματα δυνατά ώστε να θέλω να τα γράψω για να ξεθυμάνουν. Να αποσυμπιεστούν. Να βγουν από μέσα μου και να ξεχυθούν στο μελάνι, στο χαρτί. Να γίνουν κείμενο. Η σκέψη μου να πάρει μορφή. Να γίνει περίγραμμα του κάθε γεγονότος. Το πολύπλοκο να γίνει λίγο πιο ξεκάθαρο. Εφικτό; Μου αρκούσε. Τότε...

 

Σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μου, ευχάριστη ή δυσάρεστη, συνήθιζα από παιδί να πηγαίνω στη θάλασσα και να μαζεύω άμμο σε μικρά, γυάλινα μπουκαλάκια.

Για να θυμάμαι την περίσταση, έγραφα ένα μικρό σημείωμα στο κάθε μπουκαλάκι και το βύθιζα μέσα στην άμμο του. Ο μικρός φελλός που βούλωνε το μπουκαλάκι ήταν η επισφράγιση της κάθε ευχάριστης ανάμνησης, μα και η απομάκρυνση των δυσάρεστων, πικρών στιγμών που με πλήγωσαν..

Σε κάθε έκφανση της ζωής μου, η θάλασσα μού έδινε πάντα τη θαλπωρή που χρειαζόμουν, το δροσερό αρμυρό της χάδι ήταν το άγγιγμα που η ψυχή μου χρειαζόταν, και τα κύματά της η λύση στα ζητήματα καρδιάς..

Το εκπληκτικό είναι η διαφορετικότητα της άμμου σε κάθε εποχή, σε κάθε προσωπική μου στιγμή.. άλλοτε υγρή, άλλοτε στεγνή, άλλοτε ψιλή, άλλοτε χοντρή, τραχειά, άγρια, άλλοτε απαλή..

Χθες βράδυ ένιωσα την ανάγκη να μαζέψω άμμο σε ένα μπουκαλάκι.

Κατέβηκα στη θάλασσα, τη μάγισσα της ψυχής μου. Άγρια, ανταρεμένη, θυμωμένη, ψυχρή, κανονικά θα έπρεπε να με τρέψει εις άτακτον φυγή.. κι όμως έμεινα. Άκουσα το θυμό της, το φθινόπωρο που θέριευε μέσα της, το καλοκαίρι που κούρνιασε βαθιά στο μαγικό βυθό της, φοβισμένο από την παγωνιά, σεβόμενο θαρρείς τον δροσερό του διάδοχο..το φθινοπώρο.. Άκουσα τα παραπονά της, κι εκείνη αφουγκράστηκε τα δικά μου..

Η άμμος χθες ήταν παγωμένη, μια νωπή λάσπη, νοτισμένη αρμύρα, παγωνιά και υγρασία. Τη φυλάκισα σε ένα μπουκαλάκι..

Γύρισα σπίτι παγωμένη μα βαθιά γαληνεμένη. Αντί για χαρτάκι, βύθισα μέσα στην υγρή άμμο ένα αστέρι. Ο φελλός σφάλισε καλά το μπουκαλάκι, πριν το τοποθετήσω στο κουτάκι μαζί με τα υπόλοιπα. Είναι το πιό χρυσαφένιο μα μελαγχολικό μπουκαλάκι άμμου ανάμεσα στα άλλα.. και είναι γιατί κατάπιε το θλιμμένο αστεράκι μου..

Χαμογέλασα και ένα τηλέφωνο που χτύπησε με έκανε να πάρω το βλέμμα μου από το μπουκαλάκι. Έκλεισα το κουτί. Τελικά, άμμος ήτανε.. τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.. Και άμμος θα μείνει. Όχι κινούμενη.. απλή..θαλάσσια άμμος..

 

Καλησπέρα..

   

 

 

 

 

NA M'ΑΓΑΠΑΣ
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Carlos Libedinsky
Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο

 

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι είναι γιορτή πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το ΄07
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι είναι γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί.

 

 

Μαγικοί στίχοι..σε ταξιδεύουν..σε πλημμυρίζουν συναισθήματα..

γιατί όταν πραγματικά αγαπάς.. είναι κάθε μέρα γιορτή..

 

Καληνύχτα..

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν έχεις χορέψει τανγκό έστω και μια φορά, γνωρίζεις σίγουρα τι σημαίνει να δίνεις και να δίνεσαι..

Ξέρεις πως είναι να μπαίνεις θριαμβευτικά στο κέντρο της πίστας και να αποχωρείς στα παρασκήνια με χάρη..Ξέρεις τι είναι να τα δίνεις όλα και να μην διεκδικείς τίποτα πίσω μετά το τέλος της μουσικής..Ξέρεις πως είναι να σέβεσαι τα βήματα του άλλου..Αν έχεις χορέψει μια φορά  ξέρεις πολλά..

Οι κανόνες του χορού ορίζονται από τον άλλο,εσένα και το timing..(όρος με μεταφυσική αξία στη δική μου θεώρηση των πραγμάτων)το οποίο αποφασίζει για τη μουσική και το ρυθμό..συντονίζει ή αποσυντονίζει.

Κάθε σημαντική παράσταση είναι και μια μοναδική επίδειξη δεξιοτήτων τόσο για σένα όσο και για τον παρτενέρ σου.Αρχικά οι κινήσεις σας είναι πλήρως εναρμονισμένες και η αίσθηση πηγαία, ενιαία, ανάλαφρη,ξεκούραστη και όλο χάρη..σαν να κατευθύνεστε ως δια μαγείας από αόρατες εξωτερικές δυνάμεις.'Οσο υπάρχει υπάρχει αυτό το αρχικό momentum μεγαλουργείς με τον άλλο.

Ένα σου βήμα μπροστά είναι αυτόματα ένα του βήμα πίσω..χωρίς προσυνεννόηση χωρίς προσχεδιασμό.

Πέφτεις απροειδοποίητα..αφήνεσαι και προσγειώνεσαι απαλά σε χέρια στιβαρά..προνοητικά.

Προετοιμάζεστε μαζί για τη δύσκολη φιγούρα κι όταν την ολοκληρώσετε, κοιτάζεστε στα

μάτια με συνομωτική περηφάνεια. Άλλες φορές ο ρυθμός υπαγορεύει ταχύτητα και συγχρονισμένες κινήσεις κι άλλες φορές η στιγμή απαιτεί αυτονομία και δημιουργικό αυτοσχεδιασμό για να σώσεις

κάποιο στραβοπάτημα του άλλου ή δικό σου..χωρίς να πληγώσεις το χορό και να προδώσεις τη χάρη.

Τον καταλυτικό της ρόλο παίζει και η παύση..η στιγμή ανάμεσα,όπου το μόνο που ακούγεται είναι

το κοινό λαχάνιασμα από την προσπάθεια που έχετε κάνει ως εδώ, το μέτρημα των αναπνοών και ο

απολογισμός των κόπων.

 

Κάποια στιγμή μοιραία θα τελειώσει η μουσική..Αν τα καταφέρεις μέχρι το τέλος και δώσεις μια

δυνατή, αληθινή ερμηνεία..κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια με σεβασμό και τον αποχαιρετάς με εκτίμηση. Δεν έχει σημασία αν έκανε ή εκανες κάποια faux pas..Καταλάβατε και αναγνωρίσατε τα

λάθη σας και οι δύο. Του τα συγχώρησες και στα συγχώρησε..

Στην τελευταία κίνηση,στην τελευταία νότα (πάντα υπάρχει ένας ήχος που σηματοδοτεί το φινάλε)..

ο ένας αφήνεται στα χέρια του άλλου,του πιο δυνατού.

Πάντα ο ένας αφήνει κι ο άλλος αφήνεται..

Τα τρισήμιση λεπτά που διαρκεί το κάθε τανγκό, μετράνε για χρόνια..

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι να ξέρεις ότι έδωσες τον  εαυτό σου για την καλύτερη σου ερμηνεία.Μπήκες και βγήκες από το χορό με χάρη..χωρίς να προδώσεις ούτε τον εαυτό σου ούτε και τον παρτενέρ σου..

 

Και τώρα, μετά το τανγκό, αποσύρεσαι στον πάγκο.Εκεί όπου κάθεσαι μόνος, για να ανακτήσεις τις

δυνάμεις σου και την αναπνοή σου..για να κάνεις τις παρατηρήσεις σου και την αυτοκριτική σου.

Μακριά από την πίστα και τα φώτα..μόνος..

Από το κέντρο της προσοχής, στο απόκεντρο της περισυλλογής..

Τώρα δεν θέλεις πια να σε κοιτάνε..θες μόνο να κοιτάς και να ακούς τη μουσική των άλλων..

Στη ζωή του καθενός, οι σχέσεις-τανγκό είναι ελάχιστες ή και ανύπαρκτες..

Όποιοι "χόρεψαν" έτσι θριαμβευτικά με κάποιον, έστω και για μια φορά, θα είναι για πάντα βαθιά χαραγμένο στη μνήμη τους..

Να χορέψεις τανγκό πολλές φορές στη ζωή σου,μάλλον δεν πρόκειται να σου τύχει..γιατί εργολαβία το τανγκό δεν γίνεται,δεν είναι τσιφτετέλι..

Εξάλλου..it takes two to tango..

 

 

Καληνύχτα..

 

 

Ένας δρόμος ανοίγεται μπροστά σου.. δεν τον βλέπεις ολόκληρο γιατί έχει στροφές..

Μερικές φορές έχεις διαλέξει εσύ αυτό τον δρόμο.. άλλες όχι και άλλες απλά νομίζεις ότι είναι ο σωστός.

Σε κάθε στροφή που περνάς βλέπεις και λίγο ακόμα από την συνέχεια του. Δεν μπορείς να δεις το τέλος του δρόμου από μακριά παρά μόνο όταν πλησιάσεις. Μπορεί να είναι απότομος μετά από μια στροφή ή μπορεί να τον βλέπεις σαν τέλος μιας ευθείας. Σ' αυτό το δρόμο πολλοί μπαίνουν στη διαδικασία να ακολουθήσουν μικρά δρομάκια για να φτάσουν πιο γρήγορα..
Το μυστικό είναι να μην κλέψεις στην διαδρομή, γιατί δεν έχει νόημα να φτάσεις στο τέλος αν δεν την έχεις δει όλη.

Σ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής το τοπίο..ο καιρός.. και η κατάσταση του δρόμου εναλλάσσονται συνεχώς.. Θα δεις μέρη με ψηλά δέντρα που κάνουν σκιά.. είναι το κατάλληλο μέρος για μια ζεστή μέρα..αλλά θα  περάσεις και από ξέφωτα που δεν μπορείς να καλυφτείς από μια μπόρα.

Το μυστικό είναι να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή.

Μπορεί να συναντήσεις διαδρομή με λακκούβες ή δρόμο σχεδόν χωμάτινο με πέτρες. Μπορεί όμως και να περπατήσεις πάνω σε δρόμο στρωμένο με πανάκριβα χαλιά. Το μυστικό είναι να μπορείς να αποφύγεις τις λακκούβες αλλά και να απολαύσεις την πολυτέλεια περπατώντας σε μαλακούς χνουδωτούς κόμπους.
Μπορεί να πέσεις σε καταιγίδες και σε ηλιόλουστες μέρες. Το μυστικό είναι να είσαι εφοδιασμένος με μια ομπρέλα και ένα αδιάβροχο, τότε δεν θα σε νοιάζει τίποτα.
Δεν είσαι ο μόνος που στον ίδιο δρόμο, θα δεις και άλλους,  όπως σε κάθε δρόμο ή ταξίδι..

Πολλές φορές πιάνουμε κουβέντα με συνταξιδιώτες.. έτσι και εδώ θα βρεις κάποιους που μαζί τους θα διασχίσεις μικρά ή μεγάλα κομμάτια από την διαδρομή. Ευτυχώς ή δυστυχώς μόνο όταν πλησιάζεις στο τέλος της διαδρομής θα καταλάβεις ποιοι από αυτούς είχαν τον ίδιο προορισμό με σένα.      

Δεν ξέρω πόσο εύκολο θα είναι να βρεις έναν ή και παραπάνω άλλους που να τερματίσετε με μικρή χρονική διαφορά.. ή και μαζί..το ταξίδι θα δείξει..

Άρα, δεν κόβεις δρόμο, παίρνεις εφόδια.. αδιάβροχο και ομπρέλα. Προσπαθείς να είσαι στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή και φροντίζεις να έχεις καλή παρέα.
'Ομως..το μεγαλύτερο όλων των μυστικών είναι στην διαδρομή να έχεις διαλέξει τα σωστά παπούτσια. Πρέπει να φροντίσεις να έχεις όσο το δυνατόν πιο άνετα παπούτσια. Σωστά στο νούμερο σου και να σου αρέσουν..
Εδώ και καιρό δεν μπορώ να κάνω εύκολα τα επόμενα βήματα, τα παπούτσια που φοράω τον τελευταίο καιρό δεν μου αρέσουν και δεν μου κάνουν πια. Ίσως και να μην μου χρειάζονται κιόλας.
Οι συνταξιδιώτες μου είναι ίδιοι με μένα.. Κάποιοι από αυτούς έχουν ήδη βγάλει τα παπούτσια τους, κάποιοι ετοιμάζονται..Μέχρι να βρω καινούρια θα τα βγάλω. Σε λίγο, όλοι εμείς που περπατάμε στην ίδια παρέα - σ' αυτό το κομμάτι του δρόμου και ελπίζω και για πολύ ακόμα- να βγάλουμε τα στενά παπούτσια μας και να χορέψουμε ξυπόλητοι στην βροχή. Χωρίς αδιάβροχο και χωρίς ομπρέλα. Τουλάχιστον θα έχουμε απαλλαγεί από τα στενά παπούτσια και θα έχουμε καλή παρέα.

Εκείνοι που πρέπει να καταλάβουν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβαν..

 

 

     Καμμιά φορά είναι χάρτινα και μία σπίθα είναι αρκετή..

 Κι ένα δάκρυ είναι λίγο για να σβήσει τις φλόγες..

Καμμιά φορά είναι χάρτινα σαν εκείνα τα καραβάκια

που έφτιαχνα και τα ταξίδευα με το νου μου..

 

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν νερό που τα

 δάκτυλα μου δεν μπορούν να  κρατήσουν..

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν τον αέρα που

 στις χούφτες μου δεν μπορώ να  κλειδώσω..

 

 Καμμιά φορά είναι διάφανα σαν την

 αίσθηση εκείνου του φιλιού που κι αν

 θυμάμαι  τη  γεύση του με λέξεις

 δεν  μπορώ να  περιγράψω..

 

 Καμμιά φορά είναι πέτρινα σαν κι εκείνα

 τα βότσαλα που πετούσα στη δική μου παραλία

 όλο και πιο μακριά.. όλο και πιο μακριά

 για να δω ως που μπορεί να φτάσει..

 

 Καμμιά φορά είναι πέτρινα σαν κι εκείνο

 το τείχος που  ποτέ δεν θα πέσει..

 Σαν εκείνη την υπόσχεση που το βάρος της

 τους ώμους μου λύγισε..

 

 Τα όνειρα είναι λόγος ύπαρξης..

 και δεν σταματούν πουθενά..

 αν τους το επιτρέψουμε..

 

 

 Καληνύχτα..και όνειρα γλυκά..